Μεγαλουπόλεις... γίγαντες, τέρατα ή πολύχρωμα θραύσματα στο παζλ της υδρογείου ? Aνθρωποι που διασχίζουν τις λεωφόρους τους, αναπνέουν τον αέρα τους, μετρούν τους ορόφους των πολυκατοικιών τους και ψάχνουν τις θορυβώδεις ή τις ήσυχες γωνιές τους,  

για να ενωθούν με το πλήθος που τους μοιάζει ή ν' απομονωθούν από έναν κόσμο, που πια  

δεν αναγνωρίζουν. 1930 κι η Marlene Dietrich, αμέσως μετά την πρεμιέρα του "Der Blaue Engel", αναχωρεί για την Νέα Υόρκη, όπου και θα μείνει για τα επόμενα τριάντα χρόνια της ζωής της. Ένα οδοιπορικό στο Βερολίνο του σήμερα, ανακαλύπτει τις ελάχιστες πλέον γωνιές, που τη θυμίζουν... 2007 και στην ταινία "The brave one" μια άλλη γυναίκα, αφουγκράζεται τους ήχους της Νέας Υόρκης και γυρνώντας μ' ένα μικρόφωνο στο χέρι, τους ηχογραφεί για να τους μεταδώσει, μέσω ραδιοκυμάτων... 1959 κι ο John Cassavetes, μετανάστης δεύτερης γενιάς, φορτώνεται την κάμερα στον ώμο και φτιάχνει τις δικές του ταινίες, με τις εικόνες της και τις ζωές των ανθρώπων της... 1964 κι ο Μάνος Χατζιδάκις κάνει τους ήχους και τις εικόνες της ίδιας πόλης μουσική, που ποτέ δε θα πάψει να μας συντροφεύει στα δικά μας ταξίδια... Νέα Υόρκη, Βερολίνο, Αθήνα, Βαρκελώνη, Μπάρι, Πάτρα, Παρίσι, Θεσσαλονίκη, Αμβούργο... 

 ... είναι τραβηγμένη από το μέλος Digenisa Kritas κι απεικονίζει ένα τμήμα από το εσωτερικό του Μουσείου Γκούγκενχαημ της Νέας Υόρκης. Μπορείτε να καταθέσετε τις απόψεις, τις σκέψεις και τα σχόλιά σας για τη φωτογραφία, στο  FORUM  

 ΤΑ ΦΩΤΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΕΙΝΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΠΟΥ ΤΗΝ ΚΟΙΤΑΖΟΥΝ ...    

ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ  

 " Νοιώθεις ότι πάντα ανήκες εδώ. Η ατμόσφαιρα έχει κάτι το πολύ οικείο. Μπορεί και να ξαναβρέθηκες στην ίδια διασταύρωση. Ή μήπως όχι; Το διανυκτερεύον μαγαζάκι στη γωνία του καταλύματος που διάλεξες να κοιμηθείς αυτές τις λίγες μέρες είναι γεμάτο από αυτή τη μυρωδιά του ζεστού καφέ. Το τραπεζάκι στη βιτρίνα μπροστά, σε κάνει να χαθείς στην αέναη κυκλοφορία της Λεωφόρου. Είσαι απλά επισκέπτης στη Μητρόπολη, μα κάθε ένας από τους αναρίθμητους κατοίκους έχει να φροντίσει τη ζωή του. Το ίδιο κι ο κύριος που ζει στα σκαλοπάτια του γωνιακού κτιρίου και σε χαιρετάει ευγενικά κάθε φορά που τον συναντάς φεύγοντας ή γυρνώντας. Αναρωτιέσαι αν Μητρόπολη είναι οι άνθρωποι ή τα κτίρια. Αλλά τα κτίρια τα σήκωσαν άνθρωποι. Κι η Ιστορία έφερε αυτούς τους ανθρώπους εδώ, σε μια καταπληκτική συνεύρεση. Από τότε πέρασαν πολλά. Όμορφα και άσχημα. Κάθε ένας από τους κατοίκους ψάχνει εδώ τον προορισμό του ταξιδιού του. Σίγουρα υπάρχει μέσα σε αυτόν τον υπερμεγέθη λαβύρινθο. Τόσοι και τόσοι ήρθαν γεμάτοι ελπίδα και τον βρήκαν. Όλοι μπορούν. Κι εσύ μπορείς. Νομίζεις, τουλάχιστον. Είσαι τόσο μακριά από το μέρος που μεγάλωσες, που εδώ μπορείς να αναζητήσεις μια καινούρια, προσωπική αλήθεια. Το ταξίδι σε έχει συνεπάρει τόσο, που πιστεύεις βαθιά μέσα σου πως εδώ είσαι ικανός για το καλύτερο. Το μέρος σου κλείνει πονηρά το μάτι. Οι εικόνες της ημέρας είναι ακόμα αταξινόμητες μέσα στο μυαλό. Τι ωραίο φως που έχουν ! Ίπτασαι πάνω από τις στέγες μέσα σε ένα βαθύ, κίτρινο φως. Περπατάς πενήντα μέτρα πάνω από το νερό με την καλύτερη παρέα και μιλάς για ό,τι σε βαραίνει. Περπατάς μέσα σε πυκνό, αιωνόβιο δάσος και μακριά βλέπεις να απλώνεται παντού το μέτρο του σύγχρονου πολιτισμού. Πουθενά αλλού σ’ αυτόν τον κόσμο δε μπορείς να το δεις αυτό ! "    - Digenisa Kritas -   

                                                                                                 Διαβάστε περισσότερα