Η μεγαλομανία, ο εγωκεντρισμός κι η πολυπραγμοσύνη, που χαρακτήρισαν την ενήλικη ζωή του είχαν εμφανιστεί από πολύ νωρίς. Από την ηλικία των επτά του χρόνων, που πίστευε ότι μεγαλώνοντας θα γίνει ο Ναπολέοντας. Κάποια από τα χαρακτηριστικά της «δύσκολης»  προσωπικότητας του εξηγούνται αφενός από το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια μεγάλωνε ως το καλομαθημένο μοναχοπαίδι μιας αστικής, οικονομικά ευκατάστατης οικογένειας, αφετέρου από συγκεκριμένες παιδικές και νεανικές τραυματικές εμπειρίες, που σημάδεψαν καταλυτικά τη μετέπειτα ζωή του. Ο πατέρας του ήταν δικηγόρος και δεν έδειχνε να συμμερίζεται την αγάπη του νεαρού Salvador για τη ζωγραφική, μια αγάπη, που είχε φανεί από την παιδική του ηλικία. Αντίθετα, η μητέρα του στήριζε το γιο της και ενθάρρυνε τις προσπάθειές του εγγράφοντάς τον στη δημοτική σχολή σχεδίου της πόλης του, όπου πήρε τα πρώτα μαθήματα ζωγραφικής. Σε ηλικία 15 ετών συμμετείχε στη δημόσια έκθεση του Δημοτικού Θεάτρου της Figueras. Δύο χρόνια αργότερα (1921) θα χάσει τη μητέρα του από καρκίνο. Ο πατέρας του παντρεύεται την αδερφή της, γεγονός που ο Dali δεν αποδέχτηκε ποτέ. Ένα χρόνο μετά φεύγει πικραμένος από το πατρικό του σπίτι για τη Μαδρίτη, όπου, ως φοιτητής πλέον, θα παρακολουθούσε μαθήματα στην Ακαδημία Καλών Τεχνών. Εκείνη την περίοδο έρχεται σε επαφή με το ριζοσπαστικό κίνημα του ντανταϊσμού, το οποίο θα επηρεάσει όλο το έργο του. Παράλληλα, αποκτά τις πρώτες κυβιστικές επιρροές (οι οποίες αναπτύχθηκαν ουσιαστικά μετά τη γνωριμία του με τον Picasso) και σχετίζεται φιλικά με μεγάλες προσωπικότητες της Τέχνης όπως ο F. G. Lorca και ο Luis Buñuel.  Οι νέοι του φίλοι ήταν αντιδραστικοί κι ασυμβίβαστοι, όπως ο ίδιος, που το 1926, λίγο πριν τις τελικές του εξετάσεις απεβλήθη από την Ακαδημία, μετά τη δήλωση του ότι κανείς εκ των δασκάλων του δεν ήταν ικανός να τον κρίνει... 

   Μετά από μερικούς μήνες, το 1927, επισκέπτεται για πρώτη φορά το Παρίσι, όπου γνωρίζει τον Picasso, που θα επηρεάσει έντονα τα πρώτα έργα του, ενώ παράλληλα αρχίζουν να διαφαίνονται τα σημάδια της καθαρά προσωπικής τεχνοτροπίας του. Εκεί θα γνωρίσει και τον Έρωτα της ζωής του και Μούσα του Gala, την οποία παντρεύτηκε το 1929 και δεν χώρισαν ποτέ μέχρι το θάνατο της Gala, το 1982.   

   Μεταξύ των ετών 1929 και 1930 δημιούργησαν με το Luis Buñuel τις ταινίες «Ανδαλουσιανός Σκύλος» ( "Un Chien Andalou" ) και «Χρυσή Εποχή»  ( "L' Age d' Or" ), τα τυπικότερα μέχρι σήμερα δείγματα σουρεαλιστικού κινηματογράφου. 

       Το 1930, επηρεασμένος από τη Φροϋδική θεωρία, επινοεί την παρανοϊκο-κριτική αναπαραστατική μέθοδο, η οποία αποτελεί ουσιαστικά την «αυτόματη γραφή» σε καμβά των ονείρων, ονειρώξεων, φοβιών και άλλων «συστατικών» του υποσυνειδήτου. Η μέθοδος αυτή παράγει «διττά» έργα, τα οποία μπορούν να διαβαστούν με δύο (ή μάλλον με περισσότερους) τρόπους, όπως διττή (ή μάλλον πολυσχιδής) ήταν κι η προσωπικότητα του δημιουργού τους. Ο Dali πάντα έδειχνε έντονη προτίμηση στα φαντασμαγορικά στοιχεία εντυπωσιασμού, χρησιμοποιώντας τα παράλληλα για να ειρωνευτεί την αισθητική και τον ηθικό κώδικα της αστικής τάξης, από την οποία προέρχονταν, ενώ ταυτόχρονα παρουσίαζε μια ενοχλητική ευαισθησία απέναντι στο μυστικισμό και τα «μυστικά» θέματα της κοσμικής εξουσίας. Υπήρξε ένας μεγάλος καλλιτέχνης, με καταπληκτικό ταλέντο μάνατζερ, αφού προωθούσε πολύ καλά τόσο τον εαυτό του, όσο και το έργο του. Το 1932 συμμετείχε στην πρώτη μεγάλη σουρεαλιστική έκθεση στην Αμερική, όπου απέσπασε διθυραμβικές κριτικές. Λίγο αργότερα, ο Andre Breton, διαγράφει τον Dali από το υπερρεαλιστικό κίνημα, με την πρόφαση των μη αποδεκτών πολιτικών του πεποιθήσεων (άραγε θα μπορούσε κανείς να τον κατατάξει ?...) και επινοεί τον περίφημο αναγραμματισμό του ονόματός του AVIDA DOLLARS (σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει «άπληστος για δολάρια»). Η απάντηση του Dali είναι άμεση : «Εγώ είμαι όλος ο υπερρεαλισμός !...»

    Με το ξέσπασμα του β' Παγκοσμίου Πολέμου, το 1940, φεύγει με την Gala για την Αμερική, όπου συνεργάζεται με το Walt Disney για τη δημιουργία ενός film κινουμένων σχεδίων, το Destino, που δυστυχώς δεν ολοκληρώθηκε ποτέ. Μετά από 8 χρόνια επιστέφει στην Ισπανία, όπου και θα ζήσει για το υπόλοιπο της ζωής του... 

                                                                                                             The Persistence of Memory, 1931

    Το έργο του ενσωμάτωσε τις πρωτοπόρες επιστημονικές θεωρίες της εποχής. Σύμφωνα με τους κριτικούς «...στον πίνακα "Εμμονή της μνήμης" (1931), τα διάσημα "λιωμένα ρολόγια", μιλούν για τις σχετικιστικές μεταμορφώσεις και στρεβλώσεις του χρόνου, ο οποίος δεν έχει καμία σχέση με αυτό που μετρούν τα ρολόγια μας. Στο έργο του "Corpus Hypercubus" (1954) απεικονίζει με τον πιο αξιόπιστο τρόπο την τέταρτη διάσταση της θεωρίας του Einstein. Η "Αντιπρωτονική Ανάληψη" (1954-1965) είναι ένας προβληματισμός πάνω στο μυστήριο της ύλης και της αντιύλης. Η Παρθένος δεν ανέρχεται στους ουρανούς από τη δύναμη της προσευχής της. Ανέρχεται από αυτή καθαυτή τη δύναμη των αντιπρωτονίων της.»  

                                                                                                                        Corpus Hypercubus 1954

  Ο αγαπημένος Salvador Dali αποχαιρέτησε τον επίγειο κόσμο μας πριν 17 χρόνια, στις 23 Ιανουαρίου του 1989, πλήρης ημερών κι έργων (?)... 

  "Κάθε πρωί που ξυπνάω, νιώθω μια μοναδική ευτυχία - την ευτυχία του να είσαι ο Σαλβαντόρ Νταλί. Και αναρωτιέμαι "τί υπέροχα πράγματα θα φέρει εις πέρας ο Σαλβαντόρ Νταλί σήμερα;"

             # CUT #                                                                                                                              

Copyright © 2005   www.amity.gr   All rights reserved