|
|
Με τόσες
υποψηφιότητες για Oscar ( 11 αν δεν
κάνω λάθος ), θα περίμενα τουλάχιστον
μια αρκετά ενδιαφέρουσα ταινία.
Απεναντίας, επί τρεις ώρες,
παρακολουθεί κανείς μια τυπική,
χιλιομασημένη Χολιγουντιανή
υπερπαραγωγή, φτιαγμένη
λες, μόνο για να σαρώσει στα Oscar. Ίσως
γι αυτόν ακριβώς το λόγο δεν τα
κατάφερε ούτε και σ' αυτό. Όλα πλούσια,
δε λέω. Στα σκηνικά, στα κοστούμια,
στις ώρες γυρισμάτων, στο casting, είναι
φανερό ότι δεν κάνανε τσιγκουνιές.
Από την άλλη μεριά, δεν μπορώ να
παραβλέψω την εμμονή του Scorsese στο
Leonardo DiCaprio, του οποίου η ερμηνεία
ήταν καλή μόνο στις σκηνές που δε
μιλούσε. Αυτή η τσιριχτή φωνή του, μου
έσπασε κυριολεκτικά τα νεύρα και δε
με άφησε να κοιμηθώ.....
Ακόμα κι ο
Alec Baldwin ως Juan Trippe, προϊστάμενος των
αερογραμμών της ΡΑΝ -ΑΜ, ήταν κλάσεις
ανώτερος ερμηνευτικά ( και ειλικρινά,
αυτή τη φράση δεν περίμενα ποτέ να τη
δω γραμμένη απ' το πληκτρολόγιό μου ).
Η Cate Blanchett ως Katharine Hepburn ήταν πάρα
πολύ καλή, αν και η είσοδός της στην
ταινία ήταν ατυχής. Η ετέρα Cate
(Beckinsale
) του cast,
γοητευτική μεν, όχι όμως σαρωτικά
σαγηνευτική, όσο η θεά Ava Gardner, της οποίας το φλογερό
ταμπεραμέντο, παρέμεινε ανέγγιχτο.
Οι υπόλοιποι μου έδωσαν την εντύπωση
πως δεν ξέρανε τι παίζανε ( εκτός ίσως
από τον Jude Law, που ενσάρκωσε
πειστικότατα τον Errol Flynn σε μια πολύ
μικρή σκηνή ).
Κατά τ'
άλλα, μια κακή αρχή, με μια λανθασμένη
εναρκτήρια σκηνή με το μικρό Howard Hughes
να δέχεται μια πλύση εγκεφάλου (εκτός
από αυτήν του σώματος) από τη μητέρα
του, μια τεράστια "κοιλιά" ( γύρω
στα 30-40 λεπτά ) στη μέση της ταινίας,
τέτοια που αν σηκωνόσουν κι έβγαινες
για τσιγάρο, όταν θα επέστρεφες δεν
θα καταλάβαινες τη διαφορά κι ένα
φινάλε που σ' αφήνει με αρκετές
απορίες όσον αφορά την προσφορά
αυτού του ανθρώπου στην οικονομία
της Αμερικής ( η ταινία στάθηκε
υπερβολικά στο όραμα του για την
αεροπλοΐα, παραβλέποντας την
ενασχόληση του με την
πετρελαιοβιομηχανία
πχ. ) ήταν αρκετά για να
συντελέσουν στην προσωπική μου
απογοήτευση από αυτήν την ταινία.
# Vermint #
|
|
