Η ιδέα είναι απλή και όχι πολύ πρωτότυπη. 

Η ταινία διηγείται τις ερωτικές / συναισθηματικές περιπέτειες 2 ζευγαριών.  

Μας παρουσιάζει μία ιστορία ανθρώπων σε συναισθηματική σύγχυση που δεν ξέρουν τι θέλουν, όπου σχέσεις καταρρέουν και συναισθήματα συνθλίβονται...   

Η σκληρή πλευρά των ανθρώπινων σχέσεων είναι βίωμα όλων μας και η κινηματογραφική απεικόνισή της απασχόλησε (με διαφορετικό τρόπο) πολλούς μεγάλους του κινηματογράφου, τον Bergman, τον Godard, τον Antonioni κ. ά.

Ο Mike Nichols επιχείρησε άλλη μια δική του "ματιά στην άβυσσο" (και ξέρετε τι έλεγε ο Nietzsche για την άβυσσο). Η ταινία αποτελεί μεταφορά θεατρικού έργου. Τo κινηματογραφικό σενάριο ανέλαβε ο ίδιος ο συγγραφέας του θεατρικού, ο Patrick Marber. 

Βάσει των στοιχείων αυτών θα μπορούσε να ήταν μια ενδιαφέρουσα ταινία. Ατυχήσαμε όμως.

Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας προδίδουν την θεατρική του καταγωγή. Παρακολουθούμε διαλόγους, μεταξύ των οποίων συνεχώς παρεμβάλλονται “νεκρά” διαστήματα μηνών, ή ακόμα και ενός χρόνου. Εκτός του ότι αυτά τα συνεχή χρονικά άλματα είναι μάλλον άγαρμπα και μάλλον αμηχανία προκαλούν (σε μία ηθελημένα γραμμική αφήγηση), το μέγιστο κακό είναι ότι οι διάλογοι σε ένα μεγάλο μέρος τους κάνουν πολύ θόρυβο, αλλά δεν λένε σχεδον τίποτα, καταλήγοντας πολλές φορές να είναι εκνευριστικοί ή ακόμη και φαιδροί.  

Η ταινία ως ένα σημείο (στα μισά περίπου;) κρατάει το ενδιαφέρον, μετά αρχίζει να πλειοψηφεί το ... θορυβώδες τίποτα  (αν στο μυαλό σάς έρχεται το "Possession" του Zulawski, εδώ μιλάμε για μια μάλλον, αν μην τι άλλο, λιγότερο ενδιαφέρουσα ταινία).

Στο τέλος, δεν είμαι σίγουρος αν το πώς κατέληξαν τα πράγματα έγινε βάσει μίας ηθικοπλαστική πρόθεσης, πάντως το "The blower’s daughter" του Rice ήχησε υπέροχο στ’ αυτιά μου (και όχι μόνο γιατί είναι ωραίο κομμάτι)...

Η τσαχπίνα Natalie Portman είναι ότι καλύτερο έχει να επιδείξει η ταινία στο υποκριτικό επίπεδο. Η Julia Roberts είναι, όχι μη αναμενόμενο, μέτρια. Ο Clive Owen, για την ερμηνεία του οποίου διάβασα εξαιρετικά σχόλια, είναι όντως καλός, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατορθώνει να "διώξει την μπάλα πάνω στην γραμμή" καθώς ο ρόλος του είναι μάλλον ο πιο άχαρος από όλους τους άλλους. Ο Jude Law, αντίθετα, μάλλον βάζει αυτογκόλ, μέτριος, ερμηνεύοντας έναν χαρακτήρα που φαίνεται να είναι πιο "δύσκολος" αλλά και πιο ενδιαφέρον από αυτόν του Owen.   

Εν τέλει, αδιάφορη, κατά την γνώμη μου, ταινία. Sign of the times, more or less...  

                # Patienten O.T. #

Copyright © 2005   www.amity.gr   All rights reserved