|
|
Η
τριλογία της «Χώρας των ευκαιριών»
που άρχισε με το Dogville,
συνεχίζεται με το Manderlay
κι έχει βαλθεί να αποκαλύψει τα
στραβά της Αμερικής, τα ξύλινα πόδια
του γίγαντα και την τόσο προσεκτικά
συγκαλυμμένη και εξωραϊσμένη
πραγματικότητα της υπερδύναμης.
Το Dogville
δεν είναι μια ρεαλιστική ταινία,
αλλά μια βαθιά ποιητική ταινία,
δοσμένη μ' έναν έξοχα παραβολικό
τρόπο, που μπορεί κανείς να διακρίνει
σ' αυτήν δεκάδες συμβολισμούς ( η
παρουσία βίας δεν αναιρεί την
ποιητικότητα της ) Είναι μια σπουδή
στην ανθρώπινη συμπεριφορά και στα
κατώτερα ένστικτα του ανθρώπου, που
αναδύονται σταδιακά όταν θεωρούν
κάποιον κατώτερο τους ή μάλλον όταν
αυτός τους αφήνει να τον θεωρήσουν
κατώτερο τους. Όταν ο φόβος, η αγωνία
επιβίωσης και η ανάγκη αποδοχής του
ενός, σκοντάφτει στην υστεροβουλία,
την ιδιοτέλεια, την εκμετάλλευση του
συνόλου. Όταν η ελεημοσύνη δεν κρύβει
περηφάνια, αλλά εγωισμό, αλαζονεία,
υποκρισία και απληστία. Όταν η
οικονομική και ηθική εξαθλίωση
ξεπερνάει τα όρια της απελπισίας,
δημιουργεί εξιλαστήρια θύματα, μάζες
που χειραγωγούνται εύκολα και οδηγεί
με μαθηματική ακρίβεια στην
παραποίηση ή στην άρνηση της
αλήθειας και στο λάθος. Και η υπομονή,
η στωική αντιμετώπιση της ανθρώπινης
αδυναμίας, που δεν είναι τελικά
ανεξάντλητη και η υπέρβαση των ορίων
της αποζητά την εκδίκηση, την τιμωρία,
τον αφανισμό και τελικά την κάθαρση.
Και όλο αυτό πάνω σ' ένα αφαιρετικό
σκηνικό που μοιάζει να αιωρείται στο
κενό, σαν αυτό που συμβαίνει, να 'ναι
στο «πουθενά» ή στο «παντού», στο «πριν»,
στο «τώρα» ή στο «μετά», τονίζοντας
την διαχρονικότητα και την
οικουμενικότητα της ιστορίας που
αφηγείται η ταινία. Η επιρροή από την
«Όπερα της πεντάρας», το θεατρικό
έργο των Κουρτ Βαιλ και Μπέρτολντ
Μπρεχτ και ειδικά από το ρόλο της
Τζένη, είναι έκδηλη, δε μειώνει όμως
με κανέναν τρόπο την αξία της ταινίας.
Η Νικόλ Κίντμαν, δίνει ένα ρεσιτάλ
ερμηνείας και γίνεται στο τέλος η
ίδια η Αμερική, που εντελώς αλαζονικά
αποφασίζει πως αυτή η μικρή γωνιά που
λέγεται Σκυλοχώρι, πρέπει να πάψει να
υπάρχει και την ισοπεδώνει με τη
δύναμη των όπλων.
* Μπορείτε
να δείτε trailer, φωτογραφίες και ν'
ακούσετε μουσική της ταινίας στην
επίσημη ιστοσελίδα :
www.dogville.dk
# Vermint #
Το
γαϊτανάκι των μαύρων αυτοκινήτων
αφήνοντας το ισοπεδωμένο Dogville
κατευθύνεται προς τον Νότο. Εκεί
βρίσκει το Manderlay,
μία φυτεία στην οποία η ιδιοκτήτρια
οικογένεια έχει ακόμα τους μαύρους
σε καθεστώς σκλαβιάς. Η Grace,
αναλαμβάνει να απελευθερώσει τους
μαύρους δούλους και να τους διδάξει
τις αξίες της αυτοδιαχείρισης. Τα
πράγματα στην πορεία περιπλέκονται
...
Το σκηνικό παραμένει
το ίδιο, γνωστό από το Dogville.
Τα σκηνικά είναι τα απολύτως
απαραίτητα, συναντάμε πάλι τον
ίδιο αφηγητή που συναντήσαμε στο Dogville. Πριν δω την ταινία, μου είχε
φανεί πολύ ενδιαφέρον το γεγονός ότι
ο Von
Trier
(αναγκαστικά) έβαλε άλλη ηθοποιό να υποδυθεί
την Grace
αυτήν την φορά. Εντούτοις νομίζω ότι
η Bryce Dallas Howard (που για όσους παλεύουν
να θυμηθούν που την ξέρουν, είχε
παίξει στο Village
του Shyamalan),
καίτοι ταλαντούχα και ωραίο μουτράκι,
δεν έχει (έστω ακόμα) την ερμηνευτική
στόφα της Kidman,
πράγμα που φαίνεται πολύ περισσότερο
σε ένα τόσο άδειο σκηνικό.
Η Grace
παρακινούμενη από τον ιδεαλισμό της
και την κόντρα με τον κυνικό μπαμπά
της, αποφασίζει να παραμείνει στο Manderlay
και να βοηθήσει τους πρώην σκλάβους
στην καινούρια τους, ελεύθερη, ζωή.
Και καθώς οι ελευθερωμένοι σκλάβοι
ξεκινούν την καινούρια τους ζωή, εκεί
που, με όλα τα προβλήματα προσαρμογής
στην νέα κατάσταση, τα πράγματα έχουν
αρχίσει να βρίσκουν τον δρόμο τους, ο Von
Trier
ετοιμάζει το grande
finale.
Η φούσκα σκάει και ο Δανός προτείνει
στην πράξη αυτό που έγραψε περίπου 2
αιώνες πριν την εποχή στην οποία
εκτυλίσσεται η ιστορία μας ο J. -J. Rousseau:
" Οι σκλάβοι χάνουν τα πάντα
μέσα στις αλυσίδες τους, ακόμα και
την επιθυμία να τις αποτινάξουν ...",
και το ότι η εγκαθίδρυση μιάς
ελεύθερης κοινωνίας δεν μπορεί να
γίνει με αυτόν τον τρόπο, σαν
μετάγγιση. Ο ιδεαλισμός της Grace, και αυτό είναι το ευαίσθητο
σημείο, λαμβάνει, από την αρχή,
περισσότερο τον χαρακτήρα
ελεημοσύνης και βρωμάει αστική
υποκρισία. Μέσω των σεξουαλικών
ορμών της, ο Δανός έχει φροντίσει από
την μέση της ταινίας να μας κλείσει
το μάτι. Στο τέλος, η φράση του Timothy
"ξεκλειδώνει " την ιστορία και
φέρνει την Grace
κατάφατσα με την δική της υποκρισία.
*
Δείτε trailer, φωτογραφίες και ακούστε
μουσική της ταινίας στην επίσημη
ιστοσελίδα : www.manderlaythefilm.com
# Patienten_O.T.
#
Ο Lars
Von
Trier
σχολιάζει και
τα συμπεράσματα, δικά σας ...
" Η
δημοκρατία πρέπει να ξεκινήσει κάπου
από μόνη της. Γι' αυτό είναι
εξαιρετικά δύσκολο να επιβάλλεις με
το ζόρι τη δημοκρατία. Κάθε άλλο
σύστημα διακυβέρνησης είναι
ευκολότερο να επιβληθεί. Η
δημοκρατία είναι μια δύσκολη υπόθεση.
Μια χώρα και οι άνθρωποί της, θα
πρέπει να μεγαλώσουν με τη
δημοκρατία. Είναι πιθανόν να
μεγαλώσουν ακόμη περισσότερο, μέσα
σε είδη κοινωνιών που παραμένουν
εντελώς άγνωστα σε μας. Αλλά τη
συγκεκριμένη χρονική στιγμή
μπορούμε να πούμε ότι η δημοκρατία
είναι μια μορφή οργάνωσης της
κοινωνίας, η οποία απαιτεί τη
μεγαλύτερη ωριμότητα εκ μέρους των
ατόμων. Αυτή προέρχεται από τους
γονείς ή την κοινωνία. Κάποιος μπορεί
να ισχυριστεί ότι στις ταινίες μου
παρουσιάζω τους ανθρώπους λίγο πιο
αφελείς απ' ότι είναι στην
πραγματικότητα. Αλλά οι άνθρωποι
είναι ηλίθιοι, έστω κι αν νομίζουν
πως είναι έξυπνοι. Δεν έχει σχέση με
το αν είναι λευκοί ή μαύροι, είναι
όλοι τους ηλίθιοι ... θα πρέπει να
εδραιωθεί ένας νόμος ενάντια στη
βλακεία. "
Το τρίτο μέρος της
τριλογίας, θα τιτλοφορείται Wasington
(γραμμένο επίτηδες ανορθόγραφα)
και όπως είναι προφανές από τον τίτλο,
θα αναφέρεται στην πολιτική.
Αναμένομεν εναγωνίως.
|
|