Η κινηματογραφική ανομβρία που ακολουθεί συνήθως την απονομή των βραβείων της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και που στην Ελλάδα παρατείνεται λόγω της Εβδομάδας των Παθών, με αναγκάζει να επιλέξω μια παλιότερη ταινία για την ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ μας. Και καλύτερα δηλαδή, γιατί πρόκειται για μια ταινία που έχει μεγαλώσει γενιές και γενιές, ένα μεγαλειώδες έπος, ένα συγκλονιστικό υπερθέαμα, μια άπιαστη κορφή για όλους τους κινηματογραφιστές, ακόμα και για τα ιερά τέρατα της έβδομης τέχνης, ένα μεγαλούργημα που σφηνώνεται αμέσως στη μνήμη και στην καρδιά του θεατή και που πάντα θα συγκινεί, όποτε κι αν προβάλλεται, όσες φορές κι αν την έχει δει κανείς. Ο "Ιησούς από τη Ναζαρέτ", είναι ίσως .. Εεεπ, τι έγινε εδώ πέρα ? Κάποιος μου πείραξε τα κείμενα. Δάκτυλος του Χριστόδουλου ? Οπαδός της Ελένης Λουκά ? Ό,τι κι αν είσαι μίλα, γιατί δε θα βγεις ζωντανός από όπου κρύβεσαι, τέλος πάντων. Που είναι το κείμενο για το "Life of Brian" των Monty python ? Α, να το. ΟΚ, δεν τρέχει τίποτα, συνεχίζουμε από εκεί που είχαμε μείνει. Έτσι κι αλλιώς, τα ίδια ή κι ακόμα "διθυραμβικότερα", ισχύουν για τη συγκεκριμένη ταινία. Ο ήρωας μόνο αλλάζει ... ή μάλλον, δεν αλλάζει και πολύ. Δηλαδή, εχμ ... μη φανταστείτε πως η ταινία έχει σαν πρωταγωνιστικό ήρωα τον Ιησού και τη ζωή του (ακριβώς). Όχι πως δεν θα μπορούσε, αλλά να ... δίπλα στη φάτνη που γεννήθηκε ο Θεάνθρωπος και την ίδια ώρα, έτυχε να γεννηθεί ένας μικρός κι ασήμαντος Εβραίος. Θα μου πείτε ( και με

    Το Life of Brian από πολλούς χαρακτηρίστηκε βλάσφημο. Στις σκανδιναβικές χώρες δεν προβλήθηκε ποτέ. Αν συνδυάσετε αυτό το γεγονός, με το σκάνδαλο των σατιρικών σκίτσων του Μωάμεθ, που ξέσπασε στην ίδια περιοχή τους τελευταίους μήνες, θα αντιληφθείτε μερικά πολύ ενδιαφέροντα πράγματα για τη φύση του ανθρώπου, που όμως δεν είναι της παρούσης να σχολιάσω. Η σάτιρα των Monty python, αγγίζει μερικές φορές τον κυνισμό, αλλά γίνεται με ένα μοναδικό τρόπο που δεν προσβάλει το αντικείμενο. Κι αυτός ο τρόπος δεν είναι διόλου μαγικός. Κατά τη γνώμη μου, πηγάζει από τις προθέσεις των δημιουργών, που είναι πάντα εμφανείς στο κοινό, το οποίο με τη σειρά του, εκτιμά το αποτέλεσμα της δουλειάς τους. Τα "τρομερά πλάσματα" της βρετανικής κωμωδίας, δεν χτυπούν με σκοπό να πονέσουν. Ας πούμε πως το χιούμορ τους είναι η σφαλιάρα που σου έρχεται ξαφνικά κι όταν γυρίζεις να δεις από πού, βλέπεις μόνο έναν τύπο που σφυρίζει δήθεν αδιάφορα. Σε κανένα σημείο της η ταινία δεν σατιρίζει τον Ιησού (εκτός ίσως από τη σκηνή που ένας θεραπευμένος λεπρός καταριέται την ώρα και τη στιγμή που βρέθηκε στο δρόμο Του). Σατιρίζει τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία (κάτι παρόμοιο δηλαδή, με τον ΑΣΤΕΡΙΞ, το κόμικ των Γκοσινί  και Ουντερζό, αλλά με λιγότερο ξύλο), τους νόμους και τις ποινές που εφαρμόζονταν στις επαρχίες της (ανεπανάληπτες οι σκηνές του λιθοβολισμού ενός γέροντα, μόνο και μόνο επειδή 

Η πρώτη του αντιστασιακή κίνηση στέφεται από απόλυτη επιτυχία, με τη βοήθεια πάντα των ίδιων των Ρωμαίων. H σκηνή που ο Ρωμαίος εκατόνταρχος, του κάνει παρατήρηση για τα γραμματικά του λάθη στο σύνθημα που τον είδε να γράφει στους τοίχους του παλατιού και τον διατάζει να το γράψει σωστά 1000 φορές, γεμίζοντας ολόκληρο το παλάτι, θα μείνει κλασική στο πάνθεον των καλύτερων κωμικών σκηνών σκηνών, όλων των εποχών (διαβάστε τον ξεκαρδιστικό διάλογο ΕΔΩ). Μετά κι από διάφορα άλλα ευτράπελα, το πλήθος τον ακολουθεί αλαλάζον και κρέμεται απ' τα χείλη του. Συλλαμβάνεται και καταδικάζεται σε μαρτυρικό θάνατο, με τι άλλο ... σταύρωση. Ήταν της μόδας, είπαμε. Αλλά κι εκεί επάνω, δεν υπομένει στωικά το τέλος. Σφυρίζει ανέμελα, με τους υπόλοιπους μελλοθάνατους και τραγουδάει ... "Allways look at the bright side of life". Θα μπορούσε ποτέ αυτός ο τύπος να είναι ο Μεσσίας ? Όχι βέβαια. Ήταν πολύ "γήινος", πολύ "ανθρώπινος" για τα μέτρα των θρησκευτικών κανόνων. Ήταν σαν κι εμάς, ένας άτακτος μπάσταρδος. 

                                                                                                # Darth Vader # 

Copyright © 2005   www.amity.gr   All rights reserved