Ο Πέδρο Αλμοδόβαρ επιστρέφει !  

"Γιατί, πότε έφυγε ?", θα ρωτήσετε και με το δίκιο σας.  

Πάντα πρωτότυπος και πάντα παρών, ο Αλμοδόβαρ είναι ίσως από τους λίγους σκηνοθέτες και ειδικά από τους Ευρωπαίους ίσως να είναι και ο μόνος, που έχει συνδέσει το όνομά του με μια συγκεκριμένη εικόνα και το περιεχόμενο των ταινιών του, είτε πρόκειται για κωμωδία είτε για μελόδραμα, φέρει πάντα την προσωπική και αναγνωρίσιμη σφραγίδα του. Με το Volver ( " Γύρνα πίσω ", ο Ελληνικός τίτλος ) επιστρέφει στους ρυθμούς της ιδιότυπης κωμωδίας που μπλέκει το κωμικό με το τραγικό, μετά από κάποια χρόνια σεναριακής περιπλάνησης στο μελόδραμα ( τα  "La Mala Educacion",  " Hable con ella" και  "Todo sobre mi madre", είναι χαρακτηριστικά δείγματα ) και φαίνεται να βρίσκει την προσωπική του ισορροπία, που πλέον αντικατοπτρίζεται και στη δουλειά του.  

Επιστρέφει για μιαν ακόμα φορά στην παιδική του ηλικία, μόνο που τώρα, ανατρέχει στις καλές αναμνήσεις του από αυτήν. Στις αναμνήσεις από την Castillia la Μancha (το χωριό του), τις γειτονιές της Μαδρίτης και στις αναμνήσεις των γυναικών, πλάι στις οποίες μεγάλωσε. Γυναίκες δυναμικές, γεμάτες ενέργεια και ζωτικότητα, έτοιμες να ξεπεράσουν μόνες τους οποιοδήποτε πρόβλημα, αλλά ταυτόχρονα τόσο ευαίσθητες κι ευάλωτες, που ο συναισθηματισμός τους σε σύγκρουση με τον κακώς εννοούμενο φεμινισμό, που τόσο ταλαιπώρησε το γυναικείο φύλο τις προηγούμενες δεκαετίες, τις φέρνει στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Χαρακτήρες δηλαδή, που ο ίδιος έχει αποδείξει και στο παρελθόν, πως ξέρει να χειρίζεται άψογα, αγγίζοντάς τους με χιούμορ αλλά και σεβασμό, συνθλίβοντας κι απομυθοποιώντας τους ίσως κάποιες φορές, χωρίς όμως να τους απαξιώνει...  

Έτσι, επιστρέφει και στη συνεργασία του με δυο αγαπημένες του ηθοποιούς, την Penélope Cruz και την Carmen Maura, που ενσαρκώνουν θαυμάσια δυο από τους βασικούς γυναικείους ρόλους της ταινίας. Η πρώτη, είναι η Raimunda, μια καθαρίστρια που σκοτώνει τον μέθυσο και βάναυσο άντρα της και αποφασίζει να φύγει από τη Μαδρίτη, μαζί με την κόρη της Agustina (Blanca Portillo) και τη διαζευγμένη αδερφή της Sole (Lola Dueñas). Όλες μαζί, επιστρέφουν στο πατρογονικό τους, στη La Μancha, απ' όπου είχαν φύγει, μετά τον θάνατο των γονιών τους σε μια μεγάλη πυρκαγιά. Στο χωριό, ζει μόνη της η θεία τους Paula (Yohana Cobo) που συνεχίζει να ζει με την ανάμνηση της αδερφής της Irene (Carmen Maura), προγόνου των τριών γυναικών. Η αλήθεια είναι πως αρχικά, η ταινία δεν δείχνει να προδιαθέτει τον θεατή για κωμωδία, όμως τα πράγματα περιστρέφονται σαν σε ανεμοστρόβιλο κι αλλάζουν γρήγορα.  

Η ιστορία αναπτύσσεται σαν ένα tango, ανάμεσα στο ρυθμό και το συναίσθημα, με βηματισμούς που οδηγούν πότε στο σαρκασμό και πότε στη μελαγχολία. Σαν να στροβιλίζεται στο υπέροχο "Volver" του Carlos Gardel, που σε μια φλαμενκοειδή διασκευή ακούγεται στην ταινία,  και προφανώς, ήταν και η αφορμή για την τελική απόφαση του τίτλου της. Αν δεν τιτλοφορούνταν Volver ( ...στα Ισπανικά σημαίνει επιστροφή ) τότε σίγουρα θα λεγόταν " Ανεμοστρόβιλος " ή  " Όσα παίρνει ο άνεμος ". Ευτυχώς που και τα δυο, τα πρόλαβαν άλλοι... 

Ο άνεμος στην ταινία είναι τόσο σημαντικός, όσο και η επιστροφή. Ανατρέπει, ξεσηκώνει, προκαλεί παράνοια στην καθημερινότητα αυτών των γυναικών.  Ο στρόβιλος είναι μια κίνηση σπειροειδής και κυκλική. Ένας θάνατος οδηγεί στην επιστροφή των γυναικών στο χωριό τους. Την επιστροφή τους ακολουθεί ένας ακόμα θάνατος κι αυτόν, μια ακόμα πιο μυστηριώδης επιστροφή...

Επιτέλους, μετά από αρκετό καιρό, φυσάει ούριος άνεμος και οι δυο ώρες μέσα σε μια αίθουσα κινηματογράφου, περνούν τόσο ευχάριστα !