|
Κική
Δημουλά
βιοΓΡΑΦΙΚΟ σημείωμα,
γραμμένο από την ίδια την Κική Δημουλά.
" Ένα βιογραφικό σημείωμα
πρέπει , αφού γραφτεί, να μείνει επ' αρκετόν καιρό
κρεμασμένο στον αέρα από ένα τσιγκέλι αυστηρότητας, ώστε
να στραγγίξουν καλά τα στερεότυπα, οι ωραιοποιήσεις, η
ρόδινη παραγωγικότης και ο πρόσθετος ναρκισσισμός, πέραν
εκείνου που ενυπάρχει στη φύση μιας αυτοπαρουσίασης.
Μόνον έτσι βγαίνει το καθαρό βάρος: το ήθος που επέβαλες
να τηρεί η προσπάθειά σου.
Τα πόσα βιβλία έγραψε
κανείς, πότε τα εξέδωσε, ποιες μεταφράσεις τα
μεταναστεύουν σε μακρινές ξένες γλώσσες και ποιες
διακρίσεις τα χειροκροτούν είναι τόσο τρέχοντα, όσο το
να πεις ότι μέσα σ' έναν βαρύτατο χειμώνα υπήρξαν και
κάποιες μέρες με λαμπρή λιακάδα.
Ωστόσο, επειδή αυτό
είναι το υλικό της πεπατημένης, που δεν μπορεί να
συνεχίσει τη χάραξή της με συνεσταλμένες καινοτόμες
επιφυλάξεις,
γεννήθηκα στην Αθήνα το
1931. Η παιδική ηλικία πέρασε χωρίς να αναδείξει το "παιδί
θαύμα". Το 1949, τελειώνοντας το Γυμνάσιο, υπέκυψα
εύκολα στο "πρέπει να εργαστείς", και εργάστηκα στην
Τράπεζα της Ελλάδος είκοσι πέντε χρόνια.
Ανώτερες σπουδές: η
μακρά ζωή μου κοντά στον ποιητή Άθω Δημουλά. Χωρίς
εκείνον, είμαι σίγουρη ότι θα είχα αρκεστεί σε μια
ρεμβαστική, αμαθή τεμπελιά, προς την οποίαν, ίσως και
σοφά, ακόμα ρέπω. Του οφείλω το λίγο έστω που της ξέφυγα,
την ατελή έστω μύησή μου στο τι είναι απλώς φωνήεν στην
ποίηση και τι είναι σύμφωνον με την ποίηση, του
οφείλω ακόμα την πικρότατη δυνατότητα να μπορώ σήμερα,
δημόσια, να τον μνημονεύω εις επήκοον της πολυπληθούς
λήθης.
Αυταπαρνητική,
παραχωρήθηκα στο ρόλο της μητέρας και με τρυφερή
γενναιότητα άκουσα να προσφωνούμαι "γιαγιά". Κυλώ τώρα
με ψυχραιμία και χωρίς βλέψεις διαιωνίσεως μέσα σ΄ αυτές
τις νέες παρακαμπτήριες του αίματός μου. Κυλώ και, όσο
πλησιάζω στις εκβολές, όλο και ονειρεύομαι ότι θα μου
πετάξει η ποίηση ένα σωσίβιο ποίημα.
Δεν νιώθω δημιουργός.
Πιστεύω ότι είμαι ένας έμπιστος στενογράφος μια πολύ
βιαστικής πάντα ανησυχίας, που κατά καιρούς με καλεί και
μου υπαγορεύει κρυμμένη στο ημίφως ενός παραληρήματος,
ψιθυριστά, ασύντακτα και συγκεκομμένα, τις ακολασίες της
με έναν άγνωστο τρόπο ζωής. Όταν μετά αρχίζω να
καθαρογράφω, τότε μόνον, παρεμβαίνω κατ' ανάγκην: όπου
λείπουν λέξεις, φράσεις ολόκληρες συχνά και το νόημα του
οργίου, προσθέτω εκεί δικές μου λέξεις, δικές μου
φράσεις, το δικό μου όργιο στο νόημα, ότι τέλος πάντων
έχει περισσέψει από δικές μου ακολασίες με έναν άλλον,
άγνωστο τρόπο ζωής.
Τόσο μεταχειρισμένη και
υπηρεσιακή είναι η ανάμειξή μου στη δημιουργία. Φύσει
ολιγογράφος, εξέδωσα οκτώ ποιητικές συλλογές μέσα σε
σαράντα πέντε χρόνια. Η σημασία τους είναι ακόμα
συμβατική. Είναι γραμμένη στη λίστα αναμονής των μεγάλων
επερχόμενων κυμάτων του μετα-κριτή χρόνου."
ΕργοΓΡΑΦΙΑ
Έρεβος, 1956. Αθήνα, εκδόσεις
Στιγμή
Ερήμην, 1958. Αθήνα, εκδόσεις
Στιγμή
Επί τα ίχνη, 1963. Αθήνα, εκδόσεις
Στιγμή
Το λίγο του κόσμου, 1971. Αθήνα,
εκδόσεις Νεφέλη
Το τελευταίο σώμα μου, Αθήνα, 1981,
εκδόσεις Στιγμή
Χαίρε ποτέ, 1988 Αθήνα, Στιγμή
Η Εφηβεία της λήθης, 1994 Αθήνα,
Στιγμή
Ποιήματα, (συγκεντρωτική έκδοση)
1998 Αθήνα, Ίκαρος
Ενός λεπτού μαζί, 1998 Αθήνα,
Ίκαρος
Ήχος απομακρύνσεων, 2001 Αθήνα,
Ίκαρος
Χλόη
θερμοκηπίου, 2003 Αθήνα, εκδόσεις Ίκαρος
Βραβεία - Διακρίσεις
"
1972, Β΄ κρατικό Βραβείο Ποιήσεως, για τη συλλογή: "Το
λίγο του κόσμου".
" 1989, Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποιήσεως, για τη συλλογή "Χαίρε
ποτέ"
" 1995, Βραβείο Κώστα και Ελένης Ουράνη, (Ακαδημία
Αθηνών),
για τη συλλογή:"Η εφηβεία της λήθης".
" 2001, Αριστείο των Γραμμάτων της Ακαδημίας Αθηνών, για
το σύνολο του έργου της.
ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΣΤΟ
FORUM
ΤΑ
ΠΟΙΗΜΑΤΑ :
"Η εφηβεία της λήθης", "Οι λυπημένες φράσεις",
"Πέρασα"
"Φως αποστήθιση"
, "Διάλογος ανάμεσα σε μένα και σε μένα"
"Μεσιτείες" ,"Παν - κλάμα", "Απροσδοκίες", "Κινούμενα
σχέδια"
"Αθώο το αναπόδεικτο", "Αφησα να μην ξέρω"
"Ο πληθυντικός αριθμός"
|
