ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΟΥ


Ποιητής της νεορομαντικής και νεοσυμβολιστικής εποχής του Μεσοπολέμου, ο σημαντικότερος εκπρόσωπός της και ο πιο αντιπροσωπευτικός της εποχής. Γεννήθηκε στην Τρίπολη και από τα παιδικά του κιόλας χρόνια βρέθηκε να τον περιβάλλουν όλες οι ανθρώπινες πιθανότητες, που εξασφαλίζουν μια απερίσπαστη σταδιοδρομία: τόσο, δηλαδή η οικογενειακή στοργική συμπαράσταση στον πνευματικά χαρισματικό Κώστα, όσο και η οικονομική επάρκεια, γεγονός που του εξασφάλισε τη δυνατότητα σπουδών και εκμετάλλευσης των ταλέντων του. Τελειώνοντας, λοιπόν, το Γυμνάσιο, γράφτηκε στη Νομική Σ χολή Αθηνών, απ' όπου και αποφοίτησε σε ηλικία 21 ετών. Αμέσως διορίστηκε στο Δημόσιο και ανεξαρτητοποιήθηκε.
Το ποιητικό του ταλέντο εκδηλώθηκε και αναγνωρίστηκε γρήγορα, ενώ κείμενά του δημοσιεύτηκαν ήδη από τα εφηβικά του χρόνια, αρχικά σε παιδικά περιοδικά.
Το συγγραφικό του έργο συνοψίζεται σε τρεις μόλις ποιητικούς τόμους και σε αρκετή μεταφραστική εργασία Γάλλων, κατά κύριο λόγο, σπουδαίων λογοτεχνών (Paul Verlaine, Charles Baudelaire, Jean Moreas και άλλοι πολλοί).
Με την έκδοση του πρώτου του βιβλίου «Ο πόνος του ανθρώπου και των πραγμάτων» το 1919 ο Καρυωτάκης αποκηρύσσει σιωπηρά όλα τα προηγούμενα δημοσιεύματά του και αρχίζει να μυεί τους αναγνώστες του στις ανικανοποίητες βλέψεις του, στην αγωνία, τα πάθη και τα όνειρά του.
Δύο χρόνια αργότερα εκδίδεται η δεύτερη ποιητική του συλλογή με τίτλο «Νηπενθή». Σ' αυτό το έργο του η θλίψη παρουσιάζεται σαν μόνιμη ενυπάρχουσα κατάσταση, Πρόκειται για την κατάθλιψη που βασανίζει τον δημιουργό που εκφράζεται και παίρνει μορφή μέσα από τους στίχους του.
Το 1927, ένα χρόνο πριν την αινιγματική αυτοκτονία του ποιητή εκδόθηκε το τρίτο και τελευταίο του βιβλίο, το τιτλοφορούμενο «Ελεγεία και σάτιρες» στο οποίο συνεχίζεται επαυξημένο το καταθλιπτικό ύφος συνοδευόμενο αυτή τη φορά από μία επίκληση στο Θάνατο, ως αποκορύφωμα της ανικανοποίητης ζωής του. Εδώ επίσης εμφανίζεται για πρώτη φορά η έμφυτη σατιρική διάθεση του ποιητή, με την οποία καυτηριάζει τους ψευτοδιανοούμενους και τους δουλόφρονες της εποχής του.

  Ο ελεύθερος χαρακτήρας του δεν συμβιβάστηκε ποτέ με την κολακεία και τις υποχωρήσεις γι' αυτό και δέχτηκε σαν σκληρή αμοιβή τις αλλεπάλληλες μεταθέσεις στην δουλειά του στην επαρχία, για την οποία από μικρός δήλωνε απέχθεια.
  Ο Καρυωτάκης υπήρξε ιδιαίτερα καλλιεργημένος άνθρωπος και συγκαταλέγεται στους ολιγάριθμους σύγχρονούς του ποιητές οι οποίοι παρακολουθούσαν στενά τα εξωελληνικά φιλολογικά δρώμενα. Γνώριζε άπταιστα Γερμανικά και Γαλλικά και έζησε για αρκετό διάστημα στο Παρίσι. Θαύμαζε ιδιαίτερα από τους Έλληνες λογοτέχνες αυτούς που σήμερα αποκαλούμε «πονεμένους»: Ραφτόπουλο, Φιλύρα, Ουράνη, Λαπαθιώτη. Είχε ξεχωριστή αγάπη στην ζωγραφική, που αποτελούσε μία από τις αγαπημένες του απασχολήσεις, ανεπαρκή, ωστόσο να τον ελευθερώσει από την απόγνωση της ανίας του.
  Όταν κυκλοφόρησε στους κύκλους των πνευματικών εκπροσώπων ο θάνατος του Καρυωτάκη, βιαστικά και αβασάνιστα ειπώθηκε και έγινε αποδεκτό: «η τελευταία μετάθεση του στην Πρέβεζα, υπήρξε η χαριστική βολή». Λίγοι κατανόησαν πως αυτή απλά του έδωσε την επιθυμητή λύτρωση, το αναμενόμενο και επιθυμητό ιδανικό τέλος. Στον Καρυωτάκη ήταν τότε μόνιμο και τόσο έντονο το ψυχολογικό του αδιέξοδο, που ήταν αδύνατο να συνεχιστεί. Η αυτοκτονία για την πάσχουσα φύση του ήταν το φυσικό τέρμα.
  Η αυτοκτονία φώτισε απότομα με άπλετο φως και τα δυσεξήγητα ποιήματα της τελευταίας του συλλογής με κορυφαίο από αυτά το «Εμβατήριο πένθιμο και κατακόρυφο». Το τελευταίο απέδειξε πως η ποίηση λειτουργούσε αποκαλύπτοντας τα έγκατα του ποιητή μια και φαίνεται πως γράφτηκε τις μέρες που είχε επιλέξει για ιδανικό θάνατο τον απαγχονισμό.
  Με την αυτοκτονία του με περίστροφο που ο ίδιος αγόρασε όλα φωτίστηκαν, τα δυσνόητα έγιναν κατανοητά και ο Καρυωτάκης πέρασε στην περιοχή των δημιουργών, που δημιουργούν και πεθαίνουν με τη συνέπεια που χαρακτηρίζει τους ολίγους και τους εκλεκτούς.


 

Ο ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΣΗΜΕΡΑ


  Σήμερα ο Καρυωτάκης είναι από τους προσφιλέστερους ποιητές ενώ αρκετά ποιήματά του μελοποιήθηκαν και έγιναν γνωστά μέσα από τα τραγούδια σπουδαίων καλλιτεχνών. Γνωστή σε όλους είναι η «Πρέβεζα», από τις τελευταίες ποιητικές δημιουργίες του στην ομώνυμη πόλη, που τραγουδήθηκε από τον Β.Παπακωνσταντίνου, τα «Ανδρείκελα» και το «Θα γλεντήσω κι εγώ μια νύχτα-GALA» που μελοποιήθηκαν από τα "Υπόγεια ρεύματα" και τους "Magic de Spell" αντίστοιχα. Το 2003 κυκλοφόρησαν από τις εκδόσεις ΜΕΡΜΗΓΚΑΣ τα "ΑΠΑΝΤΑ" του ποιητή, που περιλαμβάνουν τις τρεις ποιητικές συλλογές που έγραψε και εξέδωσε στη διαδρομή της σύντομης ζωής του. Ακόμα, συμπεριλαμβάνονται ΠΕΖΑ κείμενα και ΜΕΤΑΦΡΑΣΕΙΣ που έδωσε για δημοσίευση ο ποιητής, σε εφημερίδες και περιοδικά και μελετήματα, που επιχειρούν να αναλύσουν όλες τις πτυχές του. Αυτή είναι και η πιο πρόσφατη έκδοση, του συνολικού έργου του Κώστα Καρυωτάκη. Επίσης, το σπίτι που γεννήθηκε και μεγάλωσε ο ποιητής στην Τρίπολη, πρόσφατα (1998) αναστηλώθηκε και αναπαλαιώθηκε και μετά από την υποβολή αρκετών προτάσεων για  την αξιοποίησή του, τελικά αποφασίστηκε να στεγάσει την προσωρινή Διοικούσα Επιτροπή και τις κεντρικές υπηρεσίες του νέου Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.

ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΣΤΟ FORUM ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ :


"ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ",  "ΙΔΑΝΙΚΟΙ ΑΥΤΟΧΕΙΡΕΣ",  "ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΑΞΙΔΙ"  

"ΜΟΝΟ",  "ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΑΚΙ ΑΠΟΨΕ",  "ΑΝΔΡΕΙΚΕΛΑ",  "ΑΠΟΣΤΡΟΦΗ" , 

"ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΣΤΟΥΣ ΑΔΟΞΟΥΣ ΠΟΙΗΤΕΣ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ",  "ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ" 

"ΣΤΟ ΑΓΑΛΜΑ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΠΟΥ ΦΩΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ",  "ΕΥΓΕΝΕΙΑ",  "ΝΟΣΤΑΛΓΙΑ" 

"GALA - ΘΑ ΓΛΕΝΤΗΣΩ ΚΙ ΕΓΩ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ",  "ΝΥΧΤΑ",  "ΘΑΛΑΣΣΑ",   

"ΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΜΟΥ",  "ΠΡΕΒΕΖΑ"   

                # efi #
                                                    

  Ο Καρυωτάκης νεκρός, Φωτογραφία της Χωροφυλακής, Πρέβεζα 21 Ιουλίου 1928 

Copyright © 2005   www.amity.gr   All rights reserved