Τα τραγούδια του cd 

  Συντελεστές    

"ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ"

   Αφού μπήκαμε στο χορό, θα χορέψουμε ! Ομοίως, αφού μπήκαμε στο λαβύρινθο του βίου μας, θα τον διασχίσουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο... εν χορδαίς και οργάνοις ! Σκέπτεσθε μήπως, καλύτερη παρέα απ' τη μουσική ? Θ' αναρωτιέστε ίσως, γιατί δεν ασχολούμαι με κάτι πιο "φρέσκο", ένα προϊόν νέας εσοδείας, ας πούμε. Τον τελευταίο καιρό, η αλήθεια είναι πως δεν έχω ακούσει κάτι που να αιχμαλωτίσει τ' αυτιά μου και να του χαρίσω την προσοχή μου, για διάστημα μεγαλύτερο του ενός μήνα... και πολύ λέω. Ύστερα, είναι κι εκείνη η αίσθηση πως, τα πράγματα που αγαπάμε, ο χρόνος δεν τα αγγίζει. Δεν παλιώνουν ή μάλλον, παλιώνουν όμορφα, σαν το καλό κρασί. Αντί λοιπόν να κατέβω σε κάποιο megastore, κατεβαίνω στο "κελάρι" και διαλέγω ένα "ρουμπίνι" ! 

    Ο δίσκος "ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ" ή αλλιώς "ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΑΛΑΜΑΣ" μπορεί να μην είναι καινούριος, αλλά είναι πολύ πολύ αγαπημένος μου, όπως άλλωστε και οι περισσότεροι του Μάλαμα. Τον ακολουθούν δε, δυο ιστορίες... μια μικρή προσωπική και μια μεγαλύτερη και πιο γνωστή, δικαστική. Κυκλοφόρησε το χειμώνα του 1996 και είναι ο πέμπτος στη σειρά, προσωπικός δίσκος του Μάλαμα. Είχαν προηγηθεί οι "ΑΣΠΡΟΜΑΥΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ" (1989), τα "ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ" (1991) το "ΤΗΣ ΜΕΡΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ" (1992) απ' όπου είχε γίνει ο τρελός χαμός - που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί - με τα "Μεταξωτά" και ο πλέον λαϊκός - με την έννοια της απήχησης, αλλά και του ήχου - δίσκος του Σωκράτη, ο "Κύκλος" (1993), απ' όπου ξεχώρισαν τα "Τσιγάρο ατέλειωτο", "Της Αρτας το γεφύρι", "Τα πάγια" και ο τρελός χαμός συνεχίστηκε. Ήταν η εποχή, που δεν αφήναμε κατσάβραχο για κατσάβραχο, ρεματιά για ρεματιά και νταμάρι για νταμάρι, που να μη σκαρφαλώσουμε (...βράχο βράχο τον καημό μου, τον μετράω και πονώ) για να παρακολουθήσουμε τις συναυλίες των νέων (ακόμα) τραγουδοποιών, που έκαναν ομαδική έφοδο στη δεκαετία του '90, να κουνήσουμε ένα κασκόλ, να κάτσουμε ο ένας πάνω στον άλλο - 7.500 κόσμο, πως τον χώρεσαν τα "Βράχια" ακόμα απορώ - ν' ανάψουμε έναν αναπτήρα, βρε αδερφέ... Μια εφηβεία επιεικής, που γίνεται... ώχου τώρα, τι ψάχνετε να βρείτε ! 

    Τη μέρα που κυκλοφόρησε ο "ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ" λοιπόν, έτυχε να βρίσκομαι στο στούντιο του Μελωδία, μαζί με τον Οδυσσέα Ιωάννου, που ετοίμαζε την πρώτη ραδιοφωνική μετάδοση δυο τραγουδιών. Σχεδόν ευλαβικά, έβγαλε το βινύλιο απ' τη θήκη του και το ακούμπησε στο πλατό... "Κάτσε ν' ακούσεις τα καινούρια του Μάλαμα" μου είπε κι έβαλε απαλά τη βελόνα στο τρίτο τραγούδι. Το κοφτό χτύπημα στις χορδές της κιθάρας, στην εισαγωγή του "Κήπου" ήταν ο μόνος ήχος που έσπαζε τη σιωπή στο χώρο. Ύστερα χώθηκε κι η μπάσα φωνή του Σωκράτη. Η πρώτη ανατριχίλα στο άκουσμα του ρεφρέν δεν άργησε και τα ταξίμια του τζουρά την παρέτειναν. Έκλεισα τα μάτια, να απολαύσω το πέταγμα...   

   "Πως σου φάνηκε ?"... ήρθε απότομα η ερώτηση, καθώς δεν είχα πάρει είδηση πως το τραγούδι είχε τελειώσει. Τι να 'λεγα, που είχα μείνει άφωνη. Ένα ζεϊμπέκικο "αχόρευτο", μια μπαλάντα με έντονα πατήματα στη δημοτική παράδοση, ένα άκουσμα πλήρες... μεγαλειώδες μες στην απλότητά του. "Έχω την εντύπωση, πως αυτό το τραγούδι, θα πρέπει να διδάσκεται στα ωδεία" έκανε ο Οδυσσέας, λίγο πριν ανοίξει τα μικρόφωνα. Φυσικά συμφωνούσα, αλλά δεν είπα τίποτα... περίμενα ν' ακούσω και το επόμενο μπας και ξεμουδιάσω. Αυτό δεν ήταν άλλο από το "Γράμμα", με το επίμονο σφύριγμα της μελόντικας, που χτυπάει στ' αυτιά σαν ήχος ασθενοφόρου, δεμένος όμως τόσο αρμονικά με τη μελωδία και τους στίχους, που δεν ενοχλεί την ακρόαση, απεναντίας δημιουργεί μια εικόνα φευγάτη και προσγειωμένη ταυτόχρονα, όπως περίπου θα πρέπει να είναι ο ψυχισμός του άρρωστου επιβάτη ενός ασθενοφόρου, που δεν γνωρίζει που πάει, ούτε αν θα επιστρέψει όπως έφυγε...  

   Έφυγα κι εγώ μαγεμένη. Την επόμενη, πήγα κι αγόρασα το δίσκο, που πλέον έχει λιώσει πάνω στο πικ-απ μου. Η πρώτη πλευρά, ανοίγει με το ομότιτλο τραγούδι, ένα γλυκό και μελαγχολικό βαλσάκι, ένα ερωτικό κάλεσμα στο λαβύρινθο του ονείρου, για να συνεχίσει με το γνώριμο, από προηγούμενες δουλειές του Σωκράτη, μουσικό και στιχουργικό ύφος, που αντικρίζει την πραγματικότητα μέσα από το διονυσιασμό. Η πίκρα της παραδοχής στο δίστιχο "όσα κοστίζουν μια δραχμή / γι άλλους κοστίζουν μια ζωή",  στο τραγούδι "Τα παιδιά μες την πλατεία", εναλλάσσεται με το παθιασμένο δίστιχο "δεκάρα τσακιστή για το γαμπρό / πριν παντρευτείς, να σε φιλήσω μια φορά"  στο "Ασε τα ψέματα", ένα τραγούδι του κεφιού και της παρέας, από εκείνα που ξέρει μαστορικά να σκαρώνει ο Σωκράτης κι οι δικοί του. Η δεύτερη πλευρά, αρχίζει με μια "Καλημέρα" και συνεχίζει μ' ένα "Ταξίδι", δυο τραγούδια, ομολογουμένως όχι απ' τα καλύτερα του Σωκράτη. Εδώ αρχίζει να διακρίνεται η μανιέρα του δημιουργού, που ευτυχώς, προσπάθησε να την αποφύγει με τις μετέπειτα δισκογραφικές του δουλειές. Αυτή η φανερή προσπάθεια για κάτι πρωτότυπο, ασχέτως αν δεν είναι πάντα επιτυχής, είναι κι ο βαθύτερος λόγος που πάντα θα τον εκτιμώ σαν καλλιτέχνη. Σαν συνθέτης περισσότερο, αλλά και σαν "στιχατζής" όπως τον αποκαλεί η μάνα του, ο Μάλαμας βγάζει έναν αυθορμητισμό ελεγχόμενο... αφήνεται στο τυχαίο, αλλά ταυτόχρονα, δεν είναι "ό,τι κάτσει". Ο καλώς νοούμενος ερασιτεχνισμός του, αρέσκεται στο παιχνίδι, ενώ απ' την άλλη, η επαγγελματική του ευσυνειδησία, απορρίπτει την υπερβολή. Αυτό, φαίνεται καθαρά και στο τραγούδι "Ευτυχείς, λυπημένοι και πότες" που κλείνει το δίσκο. Ένα κομμάτι "ύμνος" που εκεί που λες, θα τα πάρει και θα τα σηκώσει όλα, επιστρέφει στα σίγουρα... η ζωή μου όλη !   

Στη δεύτερη πλευρά, υπάρχει κι ένα "υποτονικό" θα τολμούσα να πω, τραγουδάκι με τη φωνή της Μελίνας Κανά (το "Ανάβω μια φωτιά"), αλλά και δυο διαμαντάκια, το "Είναι σκοτάδι" σε στίχους Γιώργου Αθανασόπουλου και το πολύ δυνατό κι αγαπημένο "Μισή πίστη", ένα από τα πρώτα τραγούδια, που τους στίχους υπογράφει ο Οδυσσέα Ιωάννου. Για την άλλη ιστορία, να πω πως ένα μήνα μετά την κυκλοφορία του, ο δίσκος αποσύρθηκε από τα δισκοπωλεία, μετά από προσφυγή του επίσης τραγουδοποιού Ρος Ντέιλι, που κατείχε τα πνευματικά δικαιώματα της λέξης ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ, ως τίτλο δισκογραφικής δουλειάς, αλλά και ομώνυμης εταιρίας παραγωγής. Όσο κι αν ακούγεται αστείο, η λέξη τελικά απομακρύνθηκε από τον τίτλο του δίσκου του Μάλαμα (... καλή τη πίστη μάλλον, για να λήξει ή διαμάχη ) κι επανακυκλοφόρησε, απλά με το ονοματεπώνυμό του. Δεν ξέρω κατά πόσον, ο δίσκος που κρατώ στα χέρια μου, έχει συλλεκτική αξία και δε με ενδιαφέρει καθόλου. Για μένα και για όσους αγάπησαν αυτή τη δουλειά, θα είναι πάντα ο "ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ". 

                        #  Vermint  #   

Copyright © 2005   www.amity.gr   All rights reserved