|
|
Τα
τραγούδια του cd
01. Πρώτη
ώρα ........................... 02.
Κρασί
στο χώμα ................... 03.
Το
δώρο (Shay) .....................
04. Νήσος
ταπεινή ...................... 05. Μαύρο
μαργαριτάρι (Dolcenera) 06. Ένα
μεσημέρι του Ιούλη .......
07. Γίνε
αντίλαλος χαρά μου........
08. Με
λένε αέρα .........................
09. Η
τράπουλα ..........................
10. Έχθρα (Disamistade) .............
11. Ευχή
της νύχτας
Συντελεστές
Εκτός
από τον Χρήστο Θηβαίο, παίζουν οι:
Βάσω Δημητρίου (κλασική κιθάρα και
τενόρο δεκάχορδο μπουζούκι),
Βαγγέλης Κοντόπουλος (κοντραμπάσο),
Βαγγέλης Καρύπης (κρουστά), Νίκος
Σιδηροκαστρίτης (τύμπανα), Γιώργος
Καλούδης (βιολοντσέλο και καλίμπα),
Γιώργος Κοντραφούρης (πιάνο), Τάκης
Πατερέλης (σαξόφωνα), Ηρακλής
Βαβάτσικας (ακορντεόν και μπαντονεόν),
Jeky Soulkouki (βιολί), Ίρις Λουκά (βιόλα και
2ο βιολί), Susan Norton (βιολοντσέλο),
Χρήστος Πολύδωρος (φυσαρμόνικα),
Δημήτρης Τραυλός, Διονύσης
Βερβιτσιώτης, Πέτρος Βλάσσης και
Γιάννης Αθανασόπουλος. Στα φωνητικά
συμμετέχουν, η Emilia Ottaviano στο "Μαύρο
μαργαριτάρι" και ο Βασίλης
Παϊτέρης στο "Με λένε αέρα". Η
ενορχήστρωση είναι της Βάσως
Δημητρίου και η επιμέλεια παραγωγής
του Αγγέλου Σφακιανάκη.
|
|
ΜΟΝΟ
ΝΕΡΟ ΣΤΗ ΡΙΖΑ
Χρήστος Θηβαίος
"
Είναι ξημερώματα στα Ανώγεια και εγώ
είμαι πολύ στενοχωρημένος γιατί
επίκειται η διάλυση των Υπόπτων...
Είμαι χάλια, γυρνάω ξημερώματα έχω
πιει κι εγώ δεν ξέρω πόσες ρακές και
συναντάω τη γιαγιά που έχει τα
δωμάτια, την Κυρά Αργυρώ και τη ρωτάω
"Κυρά Αργυρώ, που είναι ο καφές για
να φτιάξω ?" Μου λέει "Θα στον
φτιάξω εγώ", λέω " Όχι μην
παιδεύεσαι, θα φτιάξω εγώ", μου λέει
"Δεν είσαι καλά ε ?" " Όχι, καλά
είμαι" απαντάω, " Όχι γιε μου"
λέει "κάτι σε βασανίζει", "Έχετε
δίκιο" λέω "κάτι με βασανίζει",
"Θα σου φέρω κάτι να σου γιατρέψει
το βάσανο"... Φεύγει, πάει στον κήπο
της και κόβει κάτι βερίκοκα τα οποία
μου τα έφερε σε ένα πιάτο και ήταν
πανάσχημα, αλλά για να μην την
προσβάλω, πήρα ένα κι έφαγα.
Ειλικρινά δεν έχω φάει ωραιότερα
βερίκοκα στη ζωή μου και μου λέει "Φάε
να γλυκάνεις το βάσανό σου. Είναι
τόσο νόστιμα, γιατί δεν έχουν ούτε
λιπάσματα, ούτε φάρμακα, ούτε τίποτα...
μόνο νερό στη
ρίζα"
Αυτοί
είναι λοιπόν, οι καρποί του Χρήστου...
τα τραγούδια του. Χωρίς περιττά life
style
λιπάσματα και διαφημιστικές
ορμόνες, για να διατηρούνται με το
ζόρι, στα ψυγεία του top
10 των δισκογραφικών και στα πλαστικά
τελάρα των καναλιών ή στις μπουτίκ
μοντέρνων φρούτων της παραλιακής.
Μόνο με το ακατέργαστο και τραχύ χώμα
της φωνής του και το νεράκι του λόγου
και της μουσικής της καρδιάς του. Ο
λόγος του και σ' αυτή τη δουλειά,
είναι ποιητικός, χειμαρρώδης και
συχνά μελαγχολικός, με μια
εξομολογητική διάθεση, αλλά κάποιες
στιγμές και μ'
ένα κέφι και τσαμπουκά εφηβικό. Τα
τραγούδια που περιέχει το cd, είχε
αρχίσει και τα γράφει από το 2000,
προκειμένου να χρησιμοποιηθούν
κάποια από αυτά, στον τελευταίο δίσκο
των "Υπόπτων", όμως κάτι τους
έλειπε ή μάλλον, κάτι έλειπε στο
δημιουργό τους. Όσο δούλευε πάνω σ'
αυτά, διάβαζε τους αγαπημένους του
ποιητές και συγγραφείς και άκουγε
αγαπημένες του μουσικές και δουλειές
συναδέλφων του. Είναι γνωστό πως ο
Χρήστος, δεν γράφει εάν δεν διαβάσει,
δε συνθέτει εάν δεν ακούσει. Η
έμπνευση γι αυτόν, είναι το 1% , το
ταλέντο είναι πως θα επεξεργαστεί
κανείς, αυτό το ελάχιστο της
έμπνευσης που έχει. Τα τραγούδια που
επέλεξε στο τέλος, για να μπουν στο
"Μόνο νερό στη ρίζα", εκτός από
φόρος τιμής σε δυο αγαπημένους του
λογοτέχνες (Νίκο Καρούζο και Erri De Luca,
από τους οποίους, δανείζονται
κάποιες φράσεις) έχουν μια
μουσική, αλλά κυρίως, μια νοηματική συνοχή.
Ολόκληρη η δουλειά, περιγράφει
ουσιαστικά μια μέρα. Τη μέρα των
ανθρώπων που ξεκινούν "στα χνώτα
του πρωινού βαφτισμένοι" (Πρώτη
ώρα) και καταλήγουν το βράδυ "με
όλη τη σοφία του κόσμου, να χωρά στις
αργασμένες παλάμες τους" (Ευχή
της νύχτας), να έχουν περάσει τα πάντα...
τον έρωτα, την πολιτική, τη φιλία, την
έχθρα, το πως
έρχεται σ' επαφή κανείς με τον
υπόλοιπο κόσμο και με τον ίδιο του
τον εαυτό, πόσο τον επηρεάζουν όλα
όσα έζησε σε μια μέρα, αλλά και σε μια
ζωή, από ποιες πλευρές μπορεί να τα
προσεγγίσει, από που μπορεί να
αντλήσει δύναμη, ώστε "κάθε βράδυ,
να 'ναι σαν να ευλογεί απ' την αρχή τη
νύχτα την ίδια". Εν κατακλείδι
και ταυτόχρονα εν αρχή, ό,τι μας ξεδιψάει,
είναι μέσα στη δίψα... είναι η ίδια η
δίψα. Ακούστε αυτά τα τραγούδια και
ξανακούστε τα. Θα τ' αγαπήσετε ολοένα
και περισσότερο...
Μικρό
βιογραφικό σημείωμα :
Γεννήθηκε στο
Μεταξουργείο. Ο πατέρας του ήταν
τενόρος. Σε ηλικία πέντε χρονών,
αρχίζει να αποκτά κλασική μουσική
παιδεία. Ο παππούς του και η γιαγιά
του, ήταν από την Κωνσταντινούπολη,
ηθοποιοί περιπλανώμενου θιάσου και
οι δυο. Ο παππούς έπαιζε κορνέτα, η
γιαγιά έκανε ακροβατικά, ο αδελφός
της γιαγιάς, τύμπανα. Κάποιο διάστημα,
είχαν το θέατρο "Τιτάνια" στη
Θεσσαλονίκη. Είχαν τρία παιδιά. Δυο
κόρες, (η μια είναι τραγουδίστρια και
ζει στον Καναδά, η άλλη είναι η μητέρα
του Χρήστου) κι έναν γιό, τον Αντώνη
Παπαδόπουλο, γνωστό από τις ταινίες
που έπαιξε με τον Θανάση Βέγγο. Ο
νονός του επίσης ήταν ο ντράμερ του
Χιώτη...! Γίνεται αντιληπτό, πως η
τέχνη και ειδικότερα η μουσική,
υπάρχει χαραγμένη στο γονιδίωμά του.
Μικρός ακόμη, μετακόμισε κοντά
σταθμό Λαρίσης, στον Αγιο Παύλο.
Έπαιζε επαγγελματικά μπάλα,
τερματοφύλακας στο Λαρισαϊκό Αγίου
Παύλου μέχρι τα 17, μετά έμαθε κιθάρα
και σταμάτησε. Πήγε σχολείο στη Βάθης
και σπούδασε Φιλοσοφία στο
Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Στα μέσα
της δεκαετίας του '90, δημιούργησε
τους Συνήθεις Υπόπτους, το σχήμα που
με δύο μόνο άλμπουμ, τα "Μέρες
αδέσποτες" και "Είμαι αυτό που
κυνηγάω", έγραψε τη δική του
ιστορία στο σύγχρονο ελληνικό
τραγούδι. Ορόσημο στη μέχρι τώρα
πορεία του Χρήστου, η γνωριμία και η
συνεργασία του με τον Θάνο
Μικρούτσικο στον "Αμλετ της
σελήνης". Έκτοτε, συμμετέχει σε
πολλές δουλειές του συνθέτη, με
τελευταία την διασκευή κι
επανεκτέλεση των κύκλων Σταυρός του
Νότου και Γραμμές των οριζόντων, σε
ποίηση Καββαδία. Το Νοέμβριο του 2003,
κυκλοφορεί το "Μόνο νερό στη ρίζα".
Μένει στα Εξάρχεια, που όπως τα
χαρακτηρίζει, είναι ένας πανέμορφος
"λεκές επαρχίας" μέσα στην Αθήνα,
δηλαδή κάτι που από τη μία έχει την
έννοια του λεκέ που εξαπλώνεται και
από την άλλη βγαίνεις στο δρόμο και
λες "Ρε Κώστα τι ψωμί έχεις σήμερα
?" και σου λέει "Χρήστο έχω αυτό",
είναι η παρέα της γειτονιάς...
* Με κόκκινο, οι
σύνδεσμοι με τις σελίδες του φόρουμ
που είναι δημοσιευμένοι οι στίχοι
των τραγουδιών.
# Vermint
#
|
|