|
|
2
χρόνια στη φιλόξενη και ζεστή
μουσική σκηνή του ΜΕΤΡΟ,
καταγεγραμμένα σε ένα διπλό CD.
Μερικές μόνο στιγμές δηλαδή, αυτού
του ποταμού, που λέγεται Τάνια
Τσανακλίδου , που θα έλεγε κανείς πως
δεν είναι δυνατόν να χωρέσει, όχι σε
δυο ψηφιακούς δίσκους, αλλά ούτε σε 60,
που πάνω κάτω ήταν οι μέρες που
διήρκεσαν οι παραστάσεις της. Κι όμως,
το CD αυτό
μπορεί κάλλιστα να θεωρηθεί ένα
ακριβό ενθύμιο, για όσους τυχερούς,
έζησαν από κοντά τη μαγεία της
παρουσίας της και την ανατριχίλα απ'
το μοναδικό βιμπράτο της φωνής της,
αλλά κι ένα εισιτήριο για να
ταξιδέψουν στη λιτή σκηνή με το παλιό
παγκάκι , να καθίσουν σ' ένα ξύλινο
σκαμνί πλάι της και να καούν μαζί της,
όσοι δεν μπόρεσαν να την απολαύσουν. Κι αν
σκεφτεί κανείς, πως η Τάνια, εδώ και
κάμποσα χρόνια, είναι εκτός
δισκογραφικών εταιριών και πληρώνει
η ίδια τις παραγωγές της,
καταλαβαίνει πόσο λίγο είναι, ακόμα
και το μεγάλο μου ευχαριστώ για το
δώρο της, μπροστά στο τόλμημα και το
ρίσκο της, σε μια εποχή που όλα
γίνονται κατόπιν εμπορικού
υπολογισμού.
Το πρώτο CD
περιλαμβάνει την παράσταση της
περιόδου 2003-2004, που τιτλοφορείται "Λύκε,
Λύκε Είσαι Εδώ;" η οποία όμως, για
τεχνικούς λόγους, έχει ανασυσταθεί
κι έχει ηχογραφηθεί στο studio
Sierra. Κι είναι απόλυτα
λογικό, καθώς στην παράσταση αυτή
χρησιμοποιηθήκαν ηλεκτρονικά όργανα,
ήχοι ψυχροί και παράξενοι στ’ αυτιά
των μη μυημένων ακροατών, που μια
ηχογράφησή τους με παρουσία κοινού,
θα μπορούσε να καταστρέψει την
ατμόσφαιρα, που δημιουργεί η φωνή της
σε συνδυασμό μ’ αυτούς τους ήχους.
Στο
CD
αυτό, η Τάνια δοκιμάζει να
διασκευάσει, γνωστές συνθέσεις, αλλά
και δικές της επιτυχίες, σ’ ένα ύφος
συγγενικό της συνεργασίας της με τον
Μιχάλη Δ. των Stereo
Nova. Απόλυτα κυρίαρχη των
μέσων της, περνά από την απόγνωση στη
χαρά, από την κραυγή στο νανούρισμα
και από στιγμές της προσωπικής της
δισκογραφίας ("Ζελατίνα",
"Δρόμοι του Βερολίνου" "Σαββατόβραδο"
) σε
"διαφορετικές" ερμηνείες
συνθέσεων όπως το
"Να με θυμάσαι" του Ξαρχάκου, το
"Γυάλινο γοβάκι" του Ζούδιαρη,
το "Ίσως φταίνε τα φεγγάρια" του
Μαυρουδή, το "Love
in
the
afternoon"
της Marianne
Faithfull
ή το
"Καρφωτή", που
έχουμε ακούσει από την Αρβανιτάκη.
Αφησα τελευταίο αυτό που με "παρέλυσε".
Την ερμηνεία της στο
"Καίγομαι" του Ξαρχάκου και του
Γκάτσου, από το "Ρεμπέτικο" του
Κώστα Φέρρη. ...Είναι
η στιγμή όπου τόνοι ολόκληροι
γραπτής ύλης και θεωρητικών
αναλύσεων γύρω από το λαϊκό τραγούδι,
γίνονται πραγματικά στάχτη, με την
ερμηνεία μιας τραγουδίστριας που
ουδέποτε θεωρήθηκε λαϊκή και που όλο
της το μυστικό εδώ βρίσκεται στο ότι
δεν επιχειρεί κανενός είδους
ανάγνωση του λαϊκού, απλά τραγουδάει,
με έναν τρόπο προσωπικά αισθαντικό
και αυτό από μόνο του, αποτελεί έναν
ακέραιο ορισμό της λαϊκότητας... όπως
γράφει στο σημείωμά του ένθετου, ο
Νίκος Ρουμελιώτης. Είχα ακριβώς την
ίδια αίσθηση και σκέψη και δεν θα
μπορούσα να το περιγράψω καλύτερα.
Στα μισά περίπου του δίσκου,
ακούγεται κι ένα κείμενο της Μαρίας
Χούκλη, που είχε δημοσιευτεί στην
εφημερίδα Athens Voice. Δε λέω, ταιριάζει
με το ύφος της δουλειάς, αλλά θα ήθελα
κάτι μικρότερο σε έκταση (όπως είχε
κάνει πριν από χρόνια στο "Μαγικό
κουτί" ) ή έστω κάποιο απόσπασμα.
Τρία και κάτι, λεπτά απαγγελίας, σε
βγάζουν απ' το κλίμα της ακρόασης και
σε περνούν ίσως σε ένα κλίμα
ανάγνωσης. Στο CD, όπως και στην παράσταση, τη
συνοδεύουν οι μουσικοί : Aκης
Κατσουπάκης (πλήκτρα), Βαγγέλης Κοντόπουλος
(μπάσο),
Σωτήρης Λεμονίδης (πλήκτρα) και Δημήτρης
Μπαρμπαγάλας (κιθάρα).
Το δεύτερο CD, ξεκινάει με "Τα
λουστράκια" του Μάνου Χατζιδάκι
και του Νίκου Γκάτσου, σε χορωδιακή (ακαπέλα)
απόδοση, ακολουθούν οι "Μοίρες" (το
αγαπημένο ζεϊμπέκικο του Κραουνάκη)
ενώ η σύσταση της μικρής ορχήστρας
που την πλαισιώνει επάξια, αλλάζει
σχεδόν αυτόματα διάθεση, γίνεται πιο
λαϊκή και δένει απόλυτα με το
διαφορετικό πρόσωπο της Τάνιας, που
μολονότι δεν το περίμενα, εν τούτοις
δε με ξάφνιασε διόλου η ικανότητά της
να το υποστηρίξει με σεβασμό και
πάθος, χωρίς να χάσει καθόλου το
μοναδικό της ερμηνευτικό ύφος. Ο Μανώλης
Καραντίνης συνοδεύει γλυκά με το
μπουζούκι του, αλλά και τη φωνή του σε
τέσσερα πασίγνωστα λαικά τραγούδια
( "Δε
θα ξαναγαπήσω", του Μάνου Λοίζου
"Ότι αγαπάω εγώ πεθαίνει", του
Καλδάρα "Το τρελοκόριτσο", του
Μπιθικώτση "Ο διαβολάκος", του
Σκαρπέλη ) ο Γιάννης
Παπαζαχαριάκης με την κιθάρα του (
στο πρόγραμμα λέει τσαχπίνικα την
"Αφιλότιμη" του
Χατζινάσιου ) και ο Παναγιώτης Τσεβάς
(η μεγάλη έκπληξη για μένα ) κεντάει
με τον μελαγχολικό, τρυφερό ήχο του
ακορντεόν του, τραγουδώντας
παράλληλα το "Αερικό", του
Θανάση Παπακωνσταντίνου και "ζωγραφίζει"
με μαεστρία πάνω στους στίχους του
Ιάκωβου Καμπανέλη "Αχ
τι ντροπή, τέτοια ντροπή, μάνα μου και
πως βγαίνει ... όσο κι αν βρέξει ο
ουρανός, μάνα μου δεν την πλένει ...Τι
να μου κάνουν δάκρια δυό και
στεναγμοί σαρανταδυό, μανούλα μου..."
στο "Μανούλα μου" του Μάνου
Χατζιδάκι. Η Τάνια παίρνει πάνω της
και κάνει δικά της, πολλά λαϊκά
τραγούδια, που έχουν σφραγίσει άλλοι
συνάδελφοί της με τις ερμηνείες τους,
τ' αγγίζει απαλά για να μην τα
τσαλακώσει, αλλά αναπόφευκτα τα
στιγματίζει, με την καλή έννοια. Το
"Φίλε" του Γιάννη Σπανού, που το
είχαμε συνηθίσει αλλιώς, γίνεται ένα
ωραιότατο κανταδόρικο χασάπικο και
προσαρμόζεται, παρασυρόμενο απ' το
"Γυφτάκι" και τη "Σουλτάνα τη
Φωφώ", στους λαϊκούς στροβίλους
του προγράμματος. Το "Αποκοιμήθηκα"
του Βοσκόπουλου, το "Εσύ είσαι η
αιτία που υποφέρω" και "Το
γκαρσόνι" του Χιώτη, το "Βήμα-βήμα"
του Νικολόπουλου, το "Ιστορία μου,
αμαρτία μου" του Γιώργου Μανισαλή,
το "Στο άδειο μου πακέτο" του
Αλέξη Παπαδημητρίου, και το τραγούδι
του φινάλε "Σαν απόκληρος γυρίζω"
του Τσιτσάνη, είναι τα παλιά καλά
λαϊκά που ευτύχισαν να ακουστούν, από
τη μοναδική "θεατράλε" φωνή που
διαθέτει το Ελληνικό πεντάγραμμο.
Αφησα
για το τέλος, τις καλύτερες, κατ' εμέ,
στιγμές του CD. Οι ερμηνείες της
Τάνιας στο "Παπάκι" του Νικόλα
Ασιμου, στο "Αγάπη που 'γινες
δίκοπο μαχαίρι" του Χατζιδάκι αλλά
και στο νεότερο "Αυτή η νύχτα μένει"
του Σταμάτη Κραουνάκη, έχω την
εντύπωση πως είναι οι καλύτερες που
έχω ακούσει και πως θα μείνουν για
πάρα πολύ καιρό αξεπέραστες.
*
Πληροφορίες στον δικτυακό τόπο :
www.tsanaklidou.com
|
|
.."Θέλω να πω
κάτι που το έχω ξαναπεί, αλλά επειδή μ'
αρέσει και αυτή είναι η στάση μου,
θέλω να το ξαναπώ. Δεν θέλω να μπαίνω
στις ψυχές των ανθρώπων με λασπωμένα
παπούτσια. Αν κάποιος το κάνει σε
εμένα εξαγριώνομαι".
..."Για
μένα υπάρχει η πλευρά της ψυχής μου
και η πλευρά των άλλων. Κάποια μέρα
μπορεί να τρελαθώ και να πω ότι θα
κάνω κι εγώ αυτό που κάνουν οι άλλοι.
Μπορεί να μου την βιδώσει και να
νιώσω σαν ξεπεσμένη ντίβα που θέλει
να της δώσουν πίσω, αυτό που της
στέρησαν. Εύχομαι να μην συμβεί".
***************
Εδώ
λοιπόν είναι ο λύκος, αγαπητοί.μου...
Εδώ ήταν, είναι και θα είναι πάντα.
Απέναντί μας και μέσα μας.
Η Τάνια,
τον έχει από κοντά, τον καλοπιάνει
τραγουδώντας του και κάποιες φορές,
καταφέρνει να τον κάνει να μοιάζει
ήσυχος σαν πρόβατο.
Για τις άλλες, το
παλεύει και το παλεύουμε κι εμείς
μαζί της. Δεν έχει τέλος αυτό το
παραμύθι.
# Vermint #
|
