|
|
Ο Ian Wright στην Ταϊτή
... ανάμεσα σε
παιδιά από την Ταϊλάνδη
... με έλκηθρο
στη Γροιλανδία
...
στους ελαιώνες της Τοσκάνης 
...
στο καρναβάλι του Ρίο
...
στο Μαρόκο, σκαρφαλωμένος στο Rif
...
στη Χιλή, με
παραδοσιακή ενδυμασία 
...στην Αιθιοπία
(χωρίς σχόλια) ...
 ...
στην έρημο της
Λιβύης 
...
στην Καμπότζη, με
ποδήλατο 
...
είναι μακρύς ο δρόμος και το ταξίδι
συνεχίζεται ...
|
|
Ian
Wright
"
Ο οδοιπόρος του κόσμου"
Αν
ερχόταν κάποιος αυτή τη στιγμή και με
ρωτούσε, ποιού ανθρώπου τη δουλειά
ζηλεύω και θα ήθελα ν' ακολουθήσω, θα
απαντούσα χωρίς περιστροφές και πολύ
σκέψη, εκείνου του τύπου απ' τη σειρά
ταξιδιωτικών ντοκιμαντέρ Lonely
Planet
(εσχάτως
Globe
Trekker)
και ξέρω πολύ καλά, πως και δεκάδες,
για να μην πω εκατοντάδες ή χιλιάδες
άλλοι, θα απαντούσαν το ίδιο. Όχι "για
τη δόξα και τα λεφτά, αλλά για του
δρόμου τη χαρά", που λέει και το
άσμα. Για την περιπέτεια του ταξιδιού
και τη γοητεία που ασκούν, πάνω σε
κάθε ελεύθερη και διψασμένη ψυχή, οι
παράξενοι και μακρινοί τόποι, οι
άνθρωποί τους και οι τόσο
διαφορετικοί πολιτισμοί τους. Αυτό
που κατάφερε ο σαραντάχρονος πια,
πρώην ζωγράφος και ηθοποιός από το
Λονδίνο, Ian Wright, δεν είναι και λίγο.
Πέρασε τρεις μήνες στην Αίγυπτο, επτά
μήνες ταξιδεύοντας στην Ινδία και
στο Νεπάλ, έξι μήνες στην κεντρική
Ευρώπη κι άλλους τόσους, στις πιο
απίθανες γωνιές και των πέντε
ηπείρων. Γύρισε τον κόσμο, έτσι απλά...
ή μάλλον, όχι απλά τον γύρισε, αλλά
τον έζησε, με το μοναδικό του τρόπο.
Όχι σαν τουρίστας, αλλά σαν
ταξιδιώτης που μαγεύεται και γίνεται
ένα με τον κάθε τόπο και τον κάθε
άνθρωπο ξεχωριστά. Δεν τον
ενδιαφέρουν οι πολυτέλειες κι αυτό
φαίνεται. Δεν θα τον δείτε σε ακριβά
ξενοδοχεία με πισίνες και τζακούζι,
να περιφέρεται αλλάζοντας συνολάκια,
στα γνωστά και τυπικά αξιοθέατα κάθε
τόπου. Θα τον δείτε στα κρυφά
αξιοθέατα, σε τοπία απίστευτης
φυσικής ομορφιάς ή σε μικρά
χωριουδάκια στη μέση του πουθενά, με
μια βερμούδα, ένα μακό μπλουζάκι ή το
χαρακτηριστικό του, καρό πουκάμισο
κι ένα σακίδιο στην πλάτη.
Αγαπημένοι
του προορισμοί, η Ασία και ειδικά η
Απω Ανατολή, η Αφρική, η Κεντρική και
Νότια Αμερική και οι χώρες στον
Αρκτικό κύκλο. Εκεί που η ζωή, δεν
μοιάζει σε τίποτα με τη συνηθισμένη
καθημερινότητα, ενός μέσου Ευρωπαίου.
Εκεί που το μυαλό εκρήγνυται από τη
φυσική ομορφιά. Και θα δοκιμάσει τα
πάντα. Από το πιο παράξενο έδεσμα,
μέχρι την πιο περίεργη τοπική
φορεσιά. Θα συμμετάσχει στις πιο
τρελές εκδηλώσεις και στα πιο ακραία
έθιμα, των λαών που επισκέπτεται και
μαζί του, είναι σαν να συμμετέχουμε
κι εμείς. Στην Γροιλανδία λόγου
χάριν, θα γευτεί ωμό συκώτι φώκιας,
συνοδευμένο με ένα παραδοσιακό ποτό
από πατάτα, γνωστό ως Black
Death,
ενώ στην Αυστραλία, θα δοκιμάσει ουρά
καγκουρό στα κάρβουνα και θα
προσπαθήσει ανεπιτυχώς να βγάλει ήχο
από ένα τεράστιο ντιτζεριντού. Στην
Τοσκάνη, θα συναντήσει τον ιδιοκτήτη
του Castello
de Brolio,
που έφτιαξε το πρώτο Chianti
και θα γίνει στουπί, πίνοντας με τους
ντόπιους ως το πρωί, που
μισομεθυσμένος θα επισκεφθεί τους
αμπελώνες και τους ελαιώνες, όπου θα
τον υποχρεώσουν να τους τραγουδήσει,
για να του κάνουν το μεσημεριανό
τραπέζι. Στη Νότια Ντακότα, θα βρεθεί
στο Bear
Butte,
το ιερό βουνό των ινδιάνων της φυλής
των Sioux
και κοντά στα σύνορα με το Wyoming,
λίγο πριν δοκιμάσει την τύχη του στο
πόκερ με τους cowboys
της περιοχής, αλλά και την σπεσιαλιτέ
της τοπικής κουζίνας (αμελέτητα
ταύρου - Rocky
Mountain
Oysters),
θα "λουστεί" στον πυρετό του
χρυσού. Στην Αλάσκα, στο Fortymile River,
θα το επαναλάβει με μεγαλύτερη
επιτυχία αυτή τη φορά. Εκεί που δεν θα
τα καταφέρει, είναι στο ψάρεμα του
σολομού. Ακόμα και οι αρκούδες το
κάνουν καλύτερα. Θα πετάξει με ένα Cessna
185, πάνω απ' τις λίμνες, τα ποτάμια,
τους καταρράκτες και τα βουνά της
περιοχής. Σ' ένα χωρίο (Guanajuato)
στο Μεξικό, θα επιχειρήσει να
καβαλικέψει έναν ταύρο με τη βοήθεια
ενός μεξικανού cowboy (... όχι, αυτή τη
φορά δεν θα φάει αμελέτητα και μάλλον
δεν θα το ξανακάνει ποτέ), ενώ στο Pazcuaro, θα έχει μια πρωτόγνωρη
εμπειρία, στο φεστιβάλ της νύχτας των
νεκρών (Day of the Dead festival) που θα τον
κάνει να φύγει τρέχοντας για το Acapulco,
που τουλάχιστον έχει πιο ζωντανή
νυχτερινή ζωή. Θα βρει την τέλεια
παραλία για surfing, στο Puerto Escondido και
φυσικά, θα κάνει. Θα σκαρφαλώσει στο
Palenque, να θαυμάσει τα απομεινάρια των
ναών των Mayas και θα χαθεί μέσα στη
ζούγκλα του Lancondon. Η χάρη του θα
φτάσει μέχρι το χωριό San Cristobal,
προπύργιο των Zapatistas, που κι εκεί θα
γίνει ένα με τους ντόπιους κατοίκους.
Στη Τζαμάικα, θα μείνει σε ένα
σπίτι φτιαγμένο από κορμούς και
φύλλα δέντρων, θα κοιμηθεί στο χώμα,
θα μετακινηθεί με το παλιό λεωφορείο
που χρησιμοποιούν και οι ντόπιοι και
θα βγάλει τα έξοδα της διαμονής του,
δουλεύοντας σε ένα σχολείο για
ορφανά παιδιά.
Στη Βραζιλία, θα πιει μεν τον
πασίγνωστο βραζιλιάνικο καφέ, αλλά
θα χορέψει θέλοντας και μη και Capoeira, σ'
ένα τοπικό πανηγύρι και θα βρεθεί
τυχαία καλεσμένος στο γάμο του Πελέ.
Δε θα χάσει την ευκαιρία να
περιηγηθεί στον Αμαζόνιο, να
κολυμπήσει στα νερά του και φυσικά,
να ταΐσει μόνος του κι έναν
κροκόδειλο. Στο Μαρόκο, θα
γυρίσει την Τανγγέρη με μοτοποδήλατο,
θα σκαρφαλώσει στα βουνά Rif
και θα ταξιδέψει στην έρημο με καμήλα
και τουρμπάνι στο κεφάλι. Στην αγορά
του Marrakech,
θα διαπραγματευτεί με τους επίδοξους
πορτοφολάδες, τα λιγοστά χρήματά του
και χωρίς δεκάρα, θα καταλήξει στο
βουνό Toubkal,
το ψηλότερο στη βόρεια Αφρική,
ζαλισμένος απ' το σύνδρομο των
αλπινιστών. Στο Νεπάλ, λίγο έξω από
την πόλη Humla,
σ' ένα χωριό που ελάχιστοι τουρίστες
επισκέπτονται, θα παραβρεθεί σ' ακόμα
μια γαμήλια τελετή, αυτή τη φορά, με
μια νύφη και πέντε γαμπρούς. Στη
Μογγολία, θ' ανταλλάξει τα δολάριά
του στη μαύρη αγορά και θ' ανεβεί σ'
ένα απ' τα λίγα βουδιστικά μοναστήρια,
που σώζονται στην περιοχή. Θα μάθει
να τραγουδάει (τρόπος του λέγειν) μ'
αυτόν τον περίεργο λαρυγγισμό, που
βγάζουν στα παραδοσιακά τραγούδια
τους οι Μογγόλοι και θα δοκιμάσει την
τοπική ή μάλλον εθνική σπεσιαλιτέ mutton,
που δεν είναι τίποτ' άλλο από ρύζι,
ανακατεμένο με κάτι που, ως συνήθως,
βρομάει. Δε θα χάσει φυσικά, την
ευκαιρία να βρεθεί στην έρημο Gobi
και την κοιλάδα των δεινοσαύρων,
όπου μάλιστα θα συμμετέχει και σε μια
αρχαιολογική ανασκαφή, με εύρημα ένα
τεράστιο... πλευρό.
Στη Χιλή, θα ταξιδέψει
προς το Temuco
μ' ένα ξύλινο, αλλά κατά τ' άλλα
πολυτελές τρένο του 1930 για να
συναντήσει την ινδιάνικη φυλή των Mapuche,
που κρατάει ακόμα τη γλώσσα και
τις παραδόσεις της, σ’ ένα τοπίο
παρθένο, με λίμνες δάση κι ένα ενεργό
ηφαίστειο. Λίγο αργότερα, θα φύγει
για την Παταγονία τη γη των
πιγκουΐνων και στο πάρκο Torres del Paine, δε θ' αφήσει αστακό για αστακό.
Στη Μαδαγασκάρη πάλι, αν θυμάμαι
καλά, ήταν που βούτηξε για κοράλλια
κι ήρθε μούρη με μούρη μ' έναν
καρχαρία. Στην Ισλανδία, τον
καρχαρία θα τον δοκιμάσει ως τοπική
σπεσιαλιτέ ( τον κρατούν για μήνες,
κάτω από βράχους και μετά τον κρεμούν
για καναδυό ακόμα να σιτέψει ) κι από
το
Reykjavik
, θα ξεκινήσει ένα μικρό ταξίδι στα
παγωμένα νερά, με ένα καράβι, πιστό
αντίγραφο των πλοίων των Βίκινγκς. Το
"αρκτικό σαφάρι", όπως το
ονομάζουν οι ντόπιοι, θα τελειώσει με
το γνωστό ψάρεμα στους πάγους και την
παραμονή, για μια νύχτα, σε ένα
χειροποίητο ιγκλού...
Στην Αιθιοπία, μετά από έναν καφέ
με τους ντόπιους, θα βγει στο παζάρι
του Mercato
και θα υποστεί ένα λασπόλουτρο σ’
ένα κέντρο υδροθεραπείας. Στο Harar, θα δει όλους τους κατοίκους να
μασούν συνέχεια κάτι σαν τσίχλα και
φυσικά, θα θελήσει να δοκιμάσει αυτό
το περίεργο φυτό, που το λένε chat.
Μη με ρωτήσετε τι είναι, ακόμα δεν έχω
καταλάβει. Θα επισκεφθεί τη φυλή Hamar
και θα πάρει μέρος, σε ένα αγώνισμα
που θυμίζει αρκετά, τα αρχαία Μινωικά
ταυροκαθάψια, ενώ δεν θα διστάσει να
καθίσει να ζωγραφίσουν το σώμα του με
χένα, προκειμένου να παρεβρεθεί σε
έναν ακόμα παραδοσιακό γάμο και να
του πουν τη μοίρα του, διαβάζοντας
εντόσθια κατσίκας.
Θα νομίζει βέβαια κανείς, πως σε
κανένα ταξίδι του ο Ian Wright, δεν
συνάντησε δυσκολίες ή πως στέκεται
στη χαρούμενη κι ανέμελη ζωή του
ταξιδιώτη και στην παρουσίαση της
φωτεινής πλευράς της ιστορίας της
κάθε χώρας που επισκέπτεται και εν
μέρει θα έχει δίκιο. Αυτό που
επιδιώκει ο Ian, είναι να καταγράψει
την αισιοδοξία, ακόμα και του πιο
ταλαιπωρημένου και φτωχού κατοίκου,
στο πιο απομακρυσμένο σημείο του
χάρτη και την εφευρετικότητα, που
πηγάζει, εκτός από την ανάγκη για
επιβίωση κι από την εξίσου σημαντική,
ανάγκη για απόλαυση και στιγμές
ευτυχίας, που έχουν όλοι οι άνθρωποι,
όπου γης, χωρίς να παραβλέπει τη
σκοτεινή πλευρά της ιστορίας του
τόπου τους. Στην Αφρική για
παράδειγμα, ακολούθησε τα βήματα του
μεγάλου εξερευνητή Dr. David Livingstone
και έκανε γνωστή στους τηλεθεατές,
εκτός των άλλων, τη θλιβερή ιστορία
της Ζανζιβάρης. Ενός επίγειου
παραδείσου, που κάποτε ήταν το
κολαστήριο για τους ιθαγενείς
κατοίκους, που πουλιούνταν στα
σκλαβοπάζαρα. Στον Αγιο Δομίνικο
και στην Κούβα, θα προτιμήσει να
συγχρωτιστεί με τους κατοίκους των
παραγκουπόλεων, να παίξει μπάλα στις
αλάνες τους και να χορέψει στα
σοκάκια τους, παρά να μείνει στα
πολυτελή κάστρα των ξενοδοχειακών
μονάδων, που κρύβουν την
πραγματικότητα από τα μάτια του
τουρίστα και δε θα γευματίσει σε
ακριβά εστιατόρια, που συχνάζουν οι
μεγιστάνες της κόκας στην Κολομβία,
αλλά θα σταθεί στην ουρά για ένα
παγωτό χωνάκι, μαζί με τους εργάτες
στις φυτείες καφέ.
Σ' ένα από τα πιο αγαπημένα μου
οδοιπορικά, στην Καμπότζη και στο
Λάος, που χάρηκα πολύ όταν διάβασα,
πως και ο ίδιος το θεωρεί, ίσως και το
πιο σημαντικό του ταξίδι,
ανακαλύπτουμε μαζί του, εκτός από τα
τοπία απίστευτης ομορφιάς, με την
πυκνή βλάστηση, τους καταρράκτες και
τις μικρές λίμνες που αναπάντεχα
συνάντησε στο οδοιπορικό του, πόσο
βαθιά έχει σημαδέψει τους κατοίκους,
ο πολυετής πόλεμος, αλλά και πόσο
αποφασισμένοι είναι να μην ξεχάσουν,
βάζοντας τα απομεινάρια του, στην
καθημερινότητά τους. Οικιακά σκεύη,
είδη λαϊκής τέχνης, ακόμα και
παιχνίδια, φτιαγμένα από ανενεργές
βόμβες, όλμους και χειροβομβίδες,
βρίσκονται παντού κι όμως, αυτό δε
μειώνει σε τίποτα τη χαρά των
κατοίκων και την ανεμελιά των
παιδιών στο παιχνίδι τους. Σε κάθε
γωνιά του κόσμου, υπάρχει κάτι που
δεν περιμένεις κι όμως αξίζει να δεις...
Η φιλοσοφία του Ian είναι πως,
το πρώτο βήμα ενός ταξιδιού, γίνεται
στο μυαλό. Αν το σκεφτείς πολύ, δεν το
κάνεις. Το πιο δύσκολο είναι να
πάρεις την απόφαση και να βγάλεις
αύριο κιόλας, ένα εισιτήριο για
οπουδήποτε. Τα υπόλοιπα έρχονται
μόνα τους. Μπορείς να το σκέφτεσαι
όσο θέλεις, στη διαδρομή. Έχε τα μάτια
σου ανοιχτά, γνώρισε ανθρώπους κι
αντάλλαξε ιδέες. Κανόνες δεν
υπάρχουν, ούτε κανένα μυστικό. Τα
μόνα που χρειάζεσαι είναι, λεφτά,
διαβατήριο, μια αλλαξιά ρούχα και
καλή διάθεση.
# Vermint #
|
|
